Alt godt

Eg har tenkt litt på det med vennar i det siste.

Eg får relativt ofte nye vennar. For meg er det lett å knytte meg til nye menneske. Ikkje ukritisk, og ikkje tilfeldig, men eg syns eg er heldig som stadig møter nye menneske som eg kjenner ein forbindelse med, og som eg trivest i lag med.

Min nyaste venn heiter Aster. Då eg sto og prøvde å få overblikk over situasjonen tidleg om morgonen på laurdag i Volda smatt ho inn frå høgre og spurte: Can I help? Ho hadde på seg festspel-t-skjorte, så eg forsto at ho jobba for Dei nynorske festspela. Ja, sa eg, og viste henne korleis ho skulle kutte opp ein nektarin til nektarinsyltetøy.

Fort og greitt hadde ho kutta opp to kilo nektarinar, og ho tørka og rydda og fiksa rundt meg som om ho aldri hadde gjort noko anna. Eg skulle vidare til Ørsta etter ein time, og eg spurte dei som administrerte det heile om eg kunne “låne” henne med meg, og eg spurte henne om ho ville bli med. Det ville ho.

Så samarbeidde vi side om side heile dagen, ho sprang og kjøpte fleire råvarer, ho skumma syltegrytene og vi skravla i veg om det eine og det andre. Når det heile var over rydda vi opp, og så dro vi og spiste saman. Eg køyrde henne heim, og vi tok ein kopp te medan eg viste henne bloggen min og ho fortalde si dramatiske historie om arbeid for FN, fengselsopphald i Eritrea og flukta til Norge. Vi veksla mellom engelsk og norsk, og hadde eg kunna fransk kunne vi ha veksla over til det og for hennar del.

Då eg dro frå Aster den ettermiddagen følte eg meg som eit rikare menneske. Vi hadde utveksla adresser og telefonnummer, og eg har invitert henne til Oslo når det måtte passe for henne. Eg hadde blitt møtt med varme og eit ope sinn, og det var lett for meg å gjengjelde det på same måte.

Eg har hatt fleire slike opplevingar dei siste åra. Fine Elisabeth i nord tok kontakt med meg ein gong ho skulle til Oslo, fordi vi hadde kommentert i kvarandres bloggar. Vi møttest og hadde ein utruleg koseleg dag saman. Etter dette har vi møttest mange gongar, reist til London saman og blitt kjent med kvarandres familie. Eg har venninner som ligg og vakar rundt pensjonsalderen frå hagemiljøet som eg elles aldri ville møtt, men som stiller opp om det er noko, og som verkeleg har betydd mykje for meg. Når Suziluz er i byen møtest vi over eit glas vin eller ein kopp te og delar det meste med kvarandre, til felles glede.

Eg er så glad for at vennar er noko meir enn det som oppsto i barndommen. Begrepet barndomsvennar har ein romantisk aura rundt seg, men vennane eg har møtt i vaksen alder, som har møtt meg slik eg er no og som har blitt ein del av livet mitt er like kjære for meg.

Når vi giftar oss i september skal vi ha mange til bords. Det er fordi det er mange som er viktige for oss, som spelar ei avgjerande rolle i livet vårt og som vi vil dele ein slik dag med. Eg føler meg heldig som har både gamle og nye vennar som gjer livet mitt rikare og meir spennande.

Ein heilt alminneleg torsdag kjem eg heim frå jobb. Det er pappaveke, så berre kjæresten og eg er i huset for tida.

Men likevel, på bordet står det ein vakker orkidé med to greiner. Framfor orkidéen står denne lappen; Fordi selv verdens beste mamma trenger å bli påminnet at hun er det i blant. <3

Det er då eg tenker at det har fungert, det eg har gjort for og med desse flotte barna mine. Og så kryssar eg fingrane for at det kjem til å fungere vidare. Og så blir eg så inderleg, inderleg glad.

Dugnad, dette særnorske ordet er noko av det vi nordmenn er stolte av.

Vi møter opp, kvar med ulik evne og vilje til å bidra, og gjer vårt beste for å halde orden, reparere eller å lage nytt. Nokre gongar gjer vi slik vi alltid har gjort andre gongar tenker vi ut gode løysingar på felles utfordringar.

Reiskapane vi brukar er såpevatn, malekost og white spirit til hagemøblane, trykkluftspylar til steinhellene og rein handemakt for å bere rot og rusk ned frå loft og opp frå kjellar.

Ting som er forlatt stiller vi ved sidan av containeren, kva om dei kan kome til nytte? Eit rundt trebord får nye eigarar, ein jentesykkel likeså. Med nye slangar i dekka, litt smøreolje og generelt stell er den god som (nesten) ny. Ivar-hyller vert gitt bort over ein låg sko, kjekt å ha i boda.

Eg likar dugnad. Min jobb, i tillegg til å stelle i hagen, er å servere pølser og forfriskningar til alle som vil ha. Klokka halv to er pølsegryta ferdig, og då har eg lang kø ved serveringsbordet av svoltne arbeidarar. Barna står fremst, og dei vil blande cola, solo og urge til ei underleg lysebrun gugge. Dei vaksne er litt meir tilbakehaldne, spør om dei kan få ei pølse til og tek seg ein fortent pils eller eit glas brus.

Nye naboar helsar på gamle, vi utvekslar siste rundar med sladder eller informasjon om ein vil, og nye verdsborgarar som har komt til i løpet av vinteren vert ynskte velkomne. Ungane elskar dugnad, dei syns at det at alle dei vaksne er ute på same tid er kjempegøy.

Å ha ein dugnad er fint for å få ting gjort, men eigentleg er det viktigast for at vi skal bli kjent med kvarandre, gjere noko i lag og styrke samhaldet i gården. Ikkje alle har stor familie, men å kjenne at ein er del av eit sosialt fellesskap er godt for mennesket. Det gjer ein på dugnad. Fine greier.

Har du ei dugnadoppleving å dele?