Lykke, Musikk
Comments 7

There’ll be crocuses…


Emo er eit omgrep som eg har sett brukt dei siste åra. Når eg tenker tilbake på då eg var tenåring så var eg nok ganske emo. Ikkje i sminke, antrekk og hår, men i det å kose seg med det sørgelege, å nyte dei smertefulle kjenslene og å kjenne seg dregen mot triste dikt, bøker og songar. Eg blir ikkje lei meg av dei, eg vert trøysta.

Denne sangen er frå den tida i livet mitt, og den og plata Blue med Joni Mitchell følgjer meg alltid.

This entry was posted in: Lykke, Musikk

av

Kvinne, bur i Oslo og har feriehus i Billingsfors, lever med mat, musikk, dufter og ein hage, gjer mitt beste for å nyte livet.

7 Comments

  1. Berit says

    Takker! Har et godt forhold til Joni Mitchell!
    Det ligger ei utfordring til deg i bloggen min.

    Likar

  2. silkepus says

    Jepp, Britt Åse, vi har nok vore meir emo enn vi trudde, med «Suzanne» på gitaren etter fattig evne, bjørkete og litevetta Karin Boye og Sylvia Plath…

    «Little Green» er framleis bedøvande vakker, heile albumet er usliteleg i mine øyre. Ikkje minst etter at eg har lese meg opp på Joni Mitchell sitt grunnlag for å skrive akkurat desse tekstane akkurat då. Ingen over, ingen ved sida! Amen.

    Likar

  3. Tilbakeping: Dette tok ikkje heilt av… « Alt godt

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s