Mine tidlegare dufter har eg ikkje noko nært forhold til, men Beautiful frå Estee Lauder var mi første «signaturduft. Det var byrjinga på ei lang rekke av Lauder-dufter som eg likar godt. Knowing, Pleasures og Spellbound er andre som eg har eigd og hatt glede av. To av dei lurer eg veldig på kvar dei vart av. Dei vart kanskje kassert eller gitt bort i samband med ei flytting? Synd, i så fall.  Beautiful er ei typisk blomsterparfyme, den vart i følge informerte kjelder lagd til Estee Lauder sitt bryllup. Den vart lansert i 1985, eit merkeår i mitt liv, for då flytta eg til Oslo, byen eg visste eg skulle bu i sidan eg var 12.  Denne parfymen er eit godt eksempel på at sjølv om ein ikkje likar så godt enkeltelementa i parfymen, så kan heilskapen bli nydeleg. Ein av dei viktigaste toppnotane i Beautiful er solbær, ikkje ein av mine favorittar. Eg syns heller ikkje at sitron er så godt i parfyme (i teen, derimot, der må den vere med). Liljekonvall derimot, …

Dolce & Gabbana lanserte denne parfymen i 2006, og ryktet vil ha det til at den vart lagt til datra til ein sjeik som utfordra ei rekkje kjende parfymørar til å lage ei duft spesielt til henne. The One er ein «Floral Oriental», med varme, orientalske botnnotar og blomster og frukt lenger opp i «pyramiden». Den har eit hint av plomme og jasmin, og botnnotane er vetiver, eit indisk gras som har ei veldig aromatisk rot, musk og amber. Mange vil oppleve den som søt, og det er den nok, men utpå dagen er (iallfall på meg) dei orientalske notane mest framtredande. Den finst og i ei lettare utgåve, L’eau The One, som har meir blomar i seg. The One er ein tiltalande, lettlikt og varm parfyme, som etter min smak passar best på vinteren. Ei sideeffekt av denne parfymen er at alle menn eg har rundt meg følgjer etter meg som kjælne kattar når eg har den på meg. Og det kan jo ha sin sjarm?

Det er nok rett å seie at eg er over snittet interessert i kva lukt eg spreier rundt meg. Eg har «alltid» brukt parfyme, men dei siste åra har eg variert meir enn før. Tidlegare hadde eg ein «signaturparfyme» over ei lang periode. Dei tidene er altså over. Tirsdag var eg ein tur innom ein stor parfymebutikk her i byen, og i herreavdelinga fann eg denne serien. Det er Karl Lagerfelds serie Kapsule, som kjem i tre ulike variantar: Woody, Light og Floriental. Parfymene er nok meint som unisex-parfymer, og sidan eg generelt har eit ganske fritt syn på kva dufter som er for menn og kva som er for kvinner, så eg testa alle tre. Floriental måtte få bli med meg heim. Den er krydra, med nokre milde edeltrenotar og med eit hint av fiol, som eg vanlegvis ikkje er så glad i. Her fungerte det fint, og eg har hatt det deilig med denne på meg dei siste par dagane.  Korleis skal ein velge sin parfyme? Sjølv om eg likar denne er det …