Det er eigentleg dårleg gjort å skrive om parfymar som ikkje er lett tilgjengelege. Men ved hjelp av ebay, fragrancex, strawberrynet og slike plassar kan ein lett få tak i sjeldne dufter, så eg hiv meg utpå. Paul Smith er ein designer med særpreg, rosedufta hans frå 2007 er allereie ein klassikar. To år før dette, i 2005, kom Floral, ei lekker frukt/floral-duft. Dessverre er den gitt eit handikap ved at den er lansert i den styggaste flaska eg har sett i heile mitt liv, men det skal eg ikkje bruke mot den. Floral er eit døme på ei duft som inneheld mange notar som kan bli heilt feil, men som er heilt rette i den samanhengen Paul Smith har plassert den i. Ingefær, grapefrukt og vannlilje i feil blanding kan minne mest om stanken av oppkast. Men i denne parfymen, i kombinasjon med appelsin, magnolia og orkidé skaper dei kjensla av varm eleganse. Når den tørkar inn, tek dei florale hjartenotane over, og gjer at Floral får nærast eit pudrete preg, som understrekar det …

Nokre dufter likar eg med ein gong, andre må eg gi ein sjanse, la den vekse på meg, vere på huda og samvirke med min kjemi før eg kan finne ut om eg likar den. Jean-Paul Gaultiers stilikon Classique, den første parfymen som kom i den no så kjende torso-flaska, er ei slik duft. Den er ein floral oriental, med roser, mykje sitrus men endå meir krydder og frukt. Eg syns det er vanskeleg å skilje ut notane i denne dufta, men vaniljen er sterkt til stades, saman med stjerneanis. Stjerneanis er vanskeleg å like for meg når den er brukt i parfymer. Eg har lukta på Givenchy sin Rose Damascena, som er ein remake av Very Irresistible. Den har eit distinkt preg av stjerneanis, og gjer meg aller mest kvalm. Og med tida, og etter alle desse sjansane, har eg konkludert med at det gjer Classique meg og. Den er for mykje. For søt, for krydra, for varm, for «tørr», for «klengete». Fullt på linje med Angel, faktisk, sjølv om Angel er om mogeleg …

Sublime Balkiss vart lansert av The Different Company i 2008, og vert beskriven som ein moderne chypre. Som eg har skrive om tidlegare, så er ei chypreduft lagd med mose som ein del av duftnotane. I Sublime Balkiss er det ikkje mosen som gjer dufta til ein chypre, men patchuli, den gamle hippie-ingrediensen som minner om hasjrøyk, etter mitt skjønn. Patchulien som er brukt i Sublime Balkiss er imidlertid av ein heilt annan karakter enn den gode, gamle søtlege. Moderne patchuli er slankare, meir disiplinert og ikkje så påtrengande.  Balkiss er namnet på dronninga av Saba, og dufta er designa av Cèline Ellena, dotter av den kjende parfymøren Jean-Claude Ellena. Ho beskriv sjølv dufta som kjend men overraskande, og eg forstår kva ho meiner. Det overraskande elementet er at den er så full av bær og patchuli utan å vere søt. Både bærnotar og patchuli vert mest brukt i søtlege, varme parfymer, men denne er ingen av delane. Den er tvert imot frisk og vårleg, tiltalande utan å vere påtrengande.  Sublime Balkiss har mange florale notar …

Denne parfymen hadde eg på åttitalet, men det er ikkje dufta eg huskar best. I parfymeriet i Ulsteinvik, der eg var innom støtt og stadig, delte dei ut ei slags reklameavis for Charlie, som var den første beskrivelsen eg såg av kva det innebar å vere ei karrierekvinne. Denne avisa gjorde at eg strakk meg ein halvmeter trur eg, og eg slukte kvart eit ord i den. Det var lange lister med kva ei Charlie-kvinne gjer og ikkje gjer, eg huskar aller best denne: En Charlie-kvinne har en klokke – og bruker den! Litt utløpt på dato no, men det er morsomt å sjå tilbake på den tida då det å ha på eit armbandsur var uttrykk for å vere moderne. Eg fann denne Charlie-filmen nyleg, og den er også eit døme på kva type kvinne denne parfymen var retta mot:  At filmen har Sharon Stone i hovudrolla er berre ein bonus. Og dufta? Bilverkstadnotane er med for full musikk, med dagens terminologi ville ein vel seie at den luktar ganske kjipt. Enkelte meiner den …

I dag skulle eg ut på hagemesse med nokre av venninnene mine, og eg skulle halde på i hagen etterpå. Eg sto og kika inn i hylla der parfymene mine sto, og plutseleg såg eg klart og tydeleg kva som skulle vere dagens duft; Lancome Aroma Tonic. Det er ei grønn, frisk duft, som i tillegg til å ha dette friske ved seg også har eit hint av krydder. Den opnar med den sprudlande og komplekse dufta av lime, og så utviklar den seg i ei varmare retning. Eit hint av ingefær og kardemomme gjer at den har sødme og bitterheit i ein velbalansert komposisjon. Den held lenge, sjølv om den berre er ein «splash», ikkje ein ekte parfyme. Den løftar meg verkeleg opp og ut når eg treng det, den har noko markant naturleg ved seg. Det følest ikkje jålete å ha på seg denne på ein skogstur, det følest berre rett. Eg har ikkje funne den i Norge dei siste åra, men i København veit eg dei har den på Magasin. Prøv den …

Som eg har skrive om tidlegare, likar eg svært godt Narciso Rodriguez sin Eau de Toilette. Den er sexy, spennande, tydeleg og har klasse. Eg likar ikkje så godt Eau de Parfum-utgåva, den har for mykje blomar for meg. Her om dagen var eg på min faste runde mellom dei gode parfymeria i byen, og både på Stein & Straum og Glasmagasinet hadde dei fått inn Narciso Rodriguez Essence. Essence er ei heilt ny duft, på same måte som EdP er ein sjølvstendig duft i forhold til EdT, med ganske ulike notar. Essence er ein mykje reinare komposisjon enn EdT, med færre notar. Roser, iris og kvae er topp- og hjartenotane, medan ei blanding av moderne musknotar utgjer botnen. Som hovudregel slit eg med iris-notar. Dei blir for skarpe, grøne og tørre for meg. Iris er den noten som oftast gjev parfymar eit pudra preg, og mange forbitt pudderpreget med «gamal dame-parfyme».   I Essence er puddernoten dempa, kjøleg, meir floral enn grøn. Saman med rose og kvae gjer det at den ikkje blir så alderdommeleg likevel. Når Essence tørkar inn …

Yves Saint Laurent lanserte Cinema i 2004, som ein hyllest til filmstjerner og film generelt. Den har ikkje blitt ein kioskveltar, men sel godt nok til å ha fått ei lang rekke flankerar, altså variantar over sitt eige tema. Dei siste sommarane har det stort sett kome ein «limited edition» kvart år, og mange av dei er også sniffeverdige. Cinema er ein «floriental», ein av mine favorittgrupper innan parfymer. Den kombinerer altså orientalske notar, som amber og mandel med blomar som jasmin, klementin-blomst og peon. Det gir den eit søtleg, men ikkje emment preg. Eg meiner også å kjenne eit hint av tobakk her, men det er ikkje lista blant duftnotane. For meg er Cinema ein parfyme med klasse, samstundes som den er varm og omfamnande. Den har eit vaksent preg, Cinema er ikkje ein ungjenteparfyme. Den opnar friskt med dei florale notane, men roar seg snart ned til dette varme, vennlege sløret av vanilje, mandel og musk. Samtidig gir den eit sensuelt inntrykk, sniffe meir-kjensla slår inn. Familien min kommenterer alltid parfymen min positivt …

dele nokre få detaljar frå snifferunden eg hadde i dag saman med ei som er minst like lidenskapeleg oppteken av parfyme som meg. Første besøk var på Gimle Parfymeri, som alltid ei blanda oppleving. Er det ikkje litt stressande med parfymeri der du som kunde alltid føler du er i vegen? Men dei har fantastiske greier, Creed, Penthalion, Acqua di Parma, Profumum og andre skattar. Så får ein heller halde ut kjensla av å trenge seg på.  Heaven scent er ei heilt anna oppleving. Alltid førsteklasses service, og flotte, spennande, nyskapande produkt. På vegen stakk vi innom Bogstadveien parfymeri, og damene der også veldig positive og vennlege. Dei syns det er gøy å diskutere parfyme, og sjølv om dei ikkje har det største utvalet så er det eit bra parfymeri. Vi avslutta butikkdelen av sniffinga på Stein og Straum, nærare bestemt Hermès. O lykke, dei har fått inn Vanille Galante! Ei heilt uventa erfaring, ikkje den klassiske vaniljedufta men tiltalande og elegant, som dei fleste av Hermès-duftene. Eg kjem nok tilbake med ein grundigare omtale …

Miller Harris er eit parfymehus som er grunnlagt av Lyn Harris, ein ung kvinneleg parfymør som har arbeidd i dei store parfymehusa i Paris før ho starta sitt eige parfymehus i London. Duftene hennar er annleis enn dei du vanlegvis finn i store parfymeri. Ho arbeider berre med naturlege råvarer, og tenker parfyme på ein annan måte enn dei som skal forsvare enorme marknadsføringsbudsjett.  Duftene frå Miller Harris er ofte unisex, altså gode både på kvinner og menn. Dei er komplekst komponerte, men likevel har kvar duft sin distinkte karakter. Når du luktar på ei Miller Harris-duft får du ikkje kjensla av at dette har eg lukta på før.  Eg hadde ein omfattande runde der eg verkeleg testa tolmodet til den vennlege dama på Heaven Scent i Jacob Aalls gate. (Ho besto prøva.) Dei som lukta godt på papir vart prøvd på huda, og Feuilles de Tabac kom ut som ein vinnar for meg.  Feuilles de Tabac er ei typisk vinterduft. Den byrjar med ei varm, kamferaktig duft, der edeltre og tobakk er ein del …

Det er alltid ein snakkis når parfymer går ut av produksjon, dei som misser si kjære signaturduft blir fortvila og bygger lager, dei som mislikte den frydar seg. Mange parfymer er tekne av kartet i det siste, til dømes Fendi Palazzo. Eg kan styre meg for den, så eg sørgar ikkje.  Ei anna linje som i følge informerte kjelder er på veg ut, er Bulgari si Omnia-linje, samt Black, Thé Rouge og Blu Notte. Dei to siste har eg aldri sett i Norge, men Bulgari Black dumpa eg borti på eit parfymeri i dag.  Bulgari Black er ei unisex-duft, og du ser det med ein gong du pakkar den opp. Den ser ut som eit traktorhjul på ein glasfelg. Dette med flaskene på unisex-parfymer er ei historie for seg sjølv. Dei må for all del ikkje sjå feminine ut. Rosa, lilla og kvitt er forbode. Det virkar som om produsentane er trygge på at damene kjøper kva som helst dersom dei likar det, det viktige er at ein for all del ikkje må gje mennene femi-kjensla. Sarah Jessica …

White linen er ein av dei klassiske duftene til Estée Lauder. Den kom i 1978, og er ein floral aldehydduft. Og aldehyd har vi no lært er lukta du kjenner av løysemiddel i eit billakkeringsverksted. For meg vart denne for skarp. Ei venninne av meg brukte den, og eg likte den veldig godt på henne, men på meg så slo nelliknoten (blomen, ikkje nellikspiker) for sterkt igjennom, og saman med aldehydane vart den nesten metallisk skarp.  Det kom ein flanker av White linen i 1996, White linen Breeze, som hadde lik flaske som White linen. Den har eg ikkje lukta på, og den er heller ikkje å få tak i i Norge, så vidt eg har klart å finne ut.  Pure white linen kom i 2006, som ein flanker av White linen. For meg har desse to duftene så og seie ingenting med kvarandre å gjere. Denne kunne like gjerne ha fått eit eige namn, så ulike er dei, etter mitt syn. Men eg forstår parallellen til kvitt, soltørka, nystrøke sengetøy med eit hint av …

I butikkane har det stått store bollar med prøver på den nye varianten av L’Eau d’Issey, L’Eau d’Issey Une goutte de nuage. Une goutte de nuage betyr ein dråpe sky har eg fått vite, om det er noko anna enn regn veit eg ikkje. Når det kjem slike nye utgåver kallast dei ein flanker. Dei store, kommersielle parfyme-produsentane produserer sommar-utgåver og andre spesialutgåver av ei originalduft. Nokre flankerar kan havne ganske langt frå originalen, andre ligg ganske tett opptil den opprinnelege parfymen. Av  L’Eau d’Issey har det kome ei lang rekke flankerar, dei siste åra så mange som to i året. Desse er såkalla «Limited edition», altså kjem dei berre ein gong, og så går dei ut av produksjon. Så får du ein darling her er det berre å byrje med eige lagerhald. Men sjansane for at det kjem ein ny darling neste år er overhengande. På ei lita utflukt her om dagen fekk eg tilbod om ei prøve på den opprinnelege L’Eau d’Issey, og eg seier ikkje nei til prøver, så lenge det ikkje er …

Dei har jammen mange parfymar, Hermès. No held eg på å sniffe meg igjennom Hermèssence-serien, og Vetiver Tonka og Osmanthe Yunnan som eg skreiv om her om dagen er ein del av denne serien. Vetiver Tonka er ein del av dei opprinnelege fire, saman med Poivre Samarkand, Rose Ikebana og Ambre Narguilé. Desse vart lansert i 2004. Poivre Samarkand har som namnet seier tunge pepparnotar, både svart peppar og chili. I tillegg har den ulike tresortar kombinert med chypre, altså mose, og musk. Det er ein ganske kraftig parfyme, men framleis unisex. For meg vekslar den mellom eit varmt, spennande og krydra uttrykk, til rein mannesveitte. Det kan tyde på at denne kan vere ganske ulik frå person til person. L’Artisan sin Poivre Piquant har eit lettare, slankare, lysare preg, sjølv om den og er ein markant pepparparfyme. Paprika Brasil skuffa meg, må eg innrømme. Den er for grønn for meg, og iris er ein note eg alltid har problem med. Den har edeltre i basen, og burde tørke inn vakkert, men når eg har …

Kva er ein raud parfyme? Fargen raudt ber i seg lidenskap, kjærleik, modne, sødmefylte frukter, som i jordbær og bringebær og det krydra, skarpe som i paprika og chili. Men ein parfyme vert ikkje raud av i vere i ei raud flaske, sjølv om den ofte er det. Eg har for eksempel Mandarina Ducks Rouge intense, som langt på veg er ei grøn duft. Du skal ha gått med den i fleire timar før dei raude sidene ved dufta, det varme og omfamnande, kjem fram. Krydder i ei duft gjer den heller ikkje alltid raud. Poivre Piquant frå L’Artisan inneheld peppar og honning, altså både varme og sødme, men eg opplever den ikkje som raud.  For å gjere forvirringa komplett går eg i dag med tre raude dufter, og prøver å finne ut kva eg likar og mislikar ved dei. Dei tre er Délices de Cartier, Magnifique frå Lancome og Absolutely Irresistible frå Givenchy. Alle tre er relativt nye parfymar, Délices kom i 2006, Magnifique i 2008 og Absolutely… i 2009.  Absolutely Irresistible er den nyaste, og blir lansert …

Eg fekk ikkje sniffa meg igjennom heile butikken her om dagen, så i dag kjem dei siste observasjonane eg gjorde meg. Resten av tilbodet får eg ta for meg etter neste svipptur. Hermès i Oslo er blant dei (påstått) få Hermèsbutikkane som sel Hermèssence-colleksjonen. Hermèssence er ein serie som vart lansert i 2004, duftene er stort sett unisex, med ganske få notar i kvar parfyme. Etter mitt skjønn er dette verkeleg juvelen i Hermès-butikken, og Jean Claude Ellena har verkeleg lukkast med dei eg har lukta på av desse duftene. Osmanthus Yunnan er prega av kombinasjonen av svart te og blomar. Hovudnoten blant dei florale er som namnet seier Osmanthus, ein plante i olivenfamilien. Toppnotane er her som i mange andre parfymar prega av sitrus. Eg likar denne veldig godt, den er elegant, ikkje lineær, men blir borte og kjem att. Den endar opp med ein varm, søtleg men ikkje klissete botnnote som det er deilig å ha på handleddet, og sniffe på innimellom. Vetiver Tonka er også ein tiltalande parfyme. Vetiver er eit grovt, …

Utflukta mi til Hermés-butikken ville ikkje vore komplett om eg ikkje sniffa på (og rapporterte om) Calèche-duftene. Calèche var den første parfymen til Hermès, eit firma som fram til då var kjend for dyrt, forseggjort men ganske maskulint reiseutstyr i skinn. Hermès var det første av dei berømte mote- og utstyrsfirmaa i Paris som tok sjansen på å produsere parfyme. Calèche vart lansert i 1961, og det var naturleg at den vart ein floral aldehydparfyme. Floral er enkelt; ei duft basert på blomar. Aldehyd er verre. No er så og seie alle parfymar i alminneleg stormagasinsalg produsert med kjemisk framstilte duftstoff. Tidlegare var naturstoff meir vanleg å bruke, som ekte musk, ekstrakt av urtar og blomar. Aldehyd var den første reint kjemisk framstilte parfymenoten. Benzoin er eit tilsvarande kjemisk stoff, som også vert brukt i parfymar for å gje ein distinkt aroma.  Men kva tilfører aldehydar ein parfyme? Ein parfyme med aldehydar får meir «volum», meir berekraft. Aldehydduft i seg sjølv vil visstnok (eg har ikkje lukta på reine aldehydar sjølv) ha eit bittert preg, men …

Eg hadde litt tid for meg sjølv her om dagen, og stakk innom Hermès sin nye butikk i Oslo. Den ligg i Steen og Strøm, og på ein måte likevel ikkje. Lokala har hatt ein forseggjort blomsterbutikk og ein butikk for klede til veldig tynne damer, men no kan du altså kjøpe grisedyre skjerf og nøkkelringar, samt parfymer i verdsklasse. Innkastar har dei også fått seg, det står ein breiskuldra og breibeint mann i døra som skal passe på at folk med tynn lommebok ikkje skal få kome inn. Han kan snakke, for han sa ”farvel og velkommen tilbake” då eg gjekk. Skikkeleg formelt, altså. Men parfymene då, er dei verd ein tur til Nedre Slottsgate? Utfordringa er kanskje aller mest å prøve så mange parfymer på ein gong. Å ha mange parfymar på seg skapar berre forvirring, så eg spraya på pinnar, så får eg velge nokre som skal få kome på kroppen, og bli vurdert nøyare. Dei første duftene eg prøvde var dei tre unisex-duftene Un Jardin en mediterranée, Un jardin sur le …

Det å velge ein parfyme som ein likar kan vere vanskeleg av mange grunnar. Ein parfyme utviklar seg over tid, og dei ulike notane som parfymen er bygd opp av byttar på å ha ein framtredande og ein meir tilbaketrukken plass i duftopplevinga. Ein kan lett avvise ein parfyme basert på korleis den luktar på papirpinne, men når den kjem på huda får du ei heilt anna oppleving av den. Samstundes er det begrensa kor mange parfymer ein kan prøve på huda på ein gong. På det meste har eg hatt på meg fire, men då må eg skrive opp på ein lapp kva eg har på meg. Elles går det i surr. Eg prøver alltid å få prøver før eg kjøper ein parfyme, men eg lukkast ikkje alltid. Nokre erfaringar har eg gjort meg. Dei billige butikkane (Vita, Body Shop) har sjeldan prøver, men av og til hender det. Fine parfymeri har ofte skuffene fulle, men ikkje alltid av dei duftene du ynskjer deg prøver av. Sjansane er større for å få prøve av …

Eg testa Kapsule nr. 2 i kveld, Woody. Etter den offisielle beskrivelsen skulle dette vere ein spennande kombinasjon av edeltre, fruktige notar og svart peppar, men for meg så tok pepparen fullstendig styringa, og gjorde at dette ikkje vart nokon hit for meg. Den er sikkert deilig på ein mann, og den kan sikkert vere god på nokon med ein annan hudkjemi enn meg. For meg er Floriental framleis vinnaren av dei tre Kapsule-duftene til Karl Lagerfeld. Eg har hatt den på meg i dag, og den er som å gå med eit vakkert kasjmirsjal. Ein deilig parfyme! Ein bekjent av meg hadde testa D&G The one for men her om dagen, og sa at det kunne vere ei unisex-duft. Sidan eg likevel var ute og sniffa på Karls verk så tok eg den på den andre handa. Den ga meg ikkje stort, litt sånn skyllemiddelaktig, med overveldande sitrusnotar. Skuffande eigentleg, eg er så glad i dei søte, krydra notane i D&G The one for her, men der var det ingen forbindelse. Eg spaserte rundt …

Eg oppdaga Narciso Rodriguez sine parfymar på ein liten ekspedisjon til Sandvika Storsenter i fjor. Etter ei opprydding på baderomshylla hadde eg kome til at eg trengte sårt ei fornying i parfymesamlinga, og var ute og leita etter ei ny duft som kunne vere ”meg”. Det ville vere å underslå faktum å ikkje innrømme at den vakre, unge mannen som hjalp meg i butikken påverka vala mine, men eg koste meg verkeleg med å sjå at han var oppriktig interessert i parfyme, og forsto kva eg var ute etter. Utan hans hjelp hadde eg nok ikkje oppdaga Narciso Rodriguez for her. Eg forlot han utan å shoppe, sette Narciso Rodriguez EdT på ønskelista for den nær foreståande bursdagen min og venta. Då den ikkje kom i gåve sette eg meg i bilen, køyrde til den vakre mannen, drog bankkortet, og sikra meg den for eiga rekning. Ein har blitt vaksen, ikkje sant? Ein lagar ikkje ønskelister berre på tøys? Narciso Rodriguez EdT er ein parfyme som på fagspråket kallast ”chypre”. Chypre-parfymane har duftbasen sin frå …

Ei av dei første parfymene eg kjøpte var Alyssa Ashley sin musk-parfyme. Den har faktisk kome i handelen igjen, eg såg den på Vita her om dagen. The Body Shop sin White Musk Intrigue er ei nytolking av ein klassisk lett musk-parfyme. Musk kjem i ulike valørar, frå dei mørke, skitne, med innslag av det ein på engelsk kallar «skank», til dei lyse, lette med framleis sensuelle som ofte kallast white musk. Musk er ein veldig mykje brukt bestanddel i parfyme, ofte som basenote, altså det som ligg att i dufta på huda når du har gått med parfymen nokre timar. Parfymer som Lancôme Trésor, Jennifer Lopez Glow og Narciso Rodriguez for Her har alle eit distinkt preg av musk. Det er fleire grunnar til at musk er så mykje brukt. Ein grunn er at den for mange opplevest som veldig sensuell, på 1800-talet vart den skulda for å vekke erotisk hysteri hos overklassekvinner i USA og sentral-Europa. Kiehl’s, eit kjent apotek i New York, lagde ein kroppsolje basert på musknotar i 1851. Den vart oppfatta som så provoserande …