Månad: februar 2010

Fastelavensfest


Eigentleg er det tre feiringar denne søndagen, morsdag, valentinerdagen og fastelaven. Eg held meg til fastelaven, eller fastelavn, som ein norsklærar påpeikte er det rette namnet. Faste er vanleg i mange religiøse retningar. Islam har sin ramadan, ein månad med faste, og jødedomen har sin Yom Kippur. I kristendomen innleier ein fasta onsdagen i den sjuande veka før første påskedag, og den varer i 40 dagar til minne om då Jesus fasta 40 dagar i ørkenen. Fastelavn har strengt tatt ikkje noko med faste å gjere, tvert imot er det nokre dagar før fasta då ein et ekstra fin og feit mat. Gulatingslova nedla forbod mot å ete kjøt i fasta, og åt ein kjøt kunne ein verte ilagd bøter. Fastelavn kjem av det tyske ordet Fastel-abend, og tyder kvelden før fasta. Fastelavn vart markert med rikeleg, feit mat før ei tid med ransaking og ettertanke fram mot  høgtida. Fastelavnsbollar er truleg eit tysk påfunn (slik mange av tradisjonane våre er) og dei vart baka i Bergen av hanseatane. Tysk baketradisjon stod sterkt i Bergen, …

The bare necessities


Eg har vore ein liten runde i byen, og gjort nokre lenge planlagte innkjøp. Estée Lauder Private Collection Jasmine White Moss har eg lenge hatt lyst på, det er min soleklare favoritt blant dei tre som i tillegg består av Tuberose Gardenia og Amber Ylang Ylang. I dag vart den min. Eg kjøpte den på Gimle, og den kosta flesk, vil du ha den og er i Oslo så sjekk på Steen & Strøm. Eg dro dit etterpå, og oppdaga dei har fått den inn der og. Eg lurer på om den er feilprisa, og då er den eit kupp. Eller så vart eg rundlurt av damene på Gimle. Bortsett frå det fann eg ein kjempefin foundation som eg har leita etter ei stund, Double Wear Light i akkurat min farge. Eg skulle ha ein augekrem, og vurderer Time Zone, men valde å kjøpe eit sett med fleire kremar i tillegg til ein stor prøve på den. Då utløyste eg eit premieskred, altså masse småprøver som du ser på bildet. Til slutt kjøpte eg ein …

Tjue år


Tjue år har gått sidan Nelson Mandela vart sett fri frå fangenskapet, først atten år på Robben Island utanfor Capetown, og etter det dei siste åra i Pollsmoor Prison i Sør-Afrika. Eg var aktiv i politiske og ideologiske ungdomsorganisasjonar på åttitalet, og å slåss for eit fritt Sør-Afrika var ein sjølvsagt del av dette politiske engasjementet. Samstundes forsvarte vi Paul Simon, som dro dit, samarbeidde med sør-afrikanske musikarar og skapte fantasisk musikk, som til dømes på plata Graceland. Sjå på fotarbeidet til Ladysmith Black Mambazo i denne filmen, eg bøyer meg i støvet. Nelson Mandela står for meg som eit menneske med enorm styrke og integritet. Han ga ikkje etter for krava av apartheidregimet, men samstundes var han blant dei første til å mane til forsoning mellom dei svarte og dei kvite i landet og i resten av Afrika. Blikket han gjev meg eit minutt inne i denne filmen frå BBC får tårene til å sprette på meg, så mykje klokskap, smerte og stille glede på ein gong i eitt blikk. Gratulerer med dagen, Nelson Mandela!

Noko av det søtaste III


Sjekk ut denne vesle filmen frå Sesam stasjon, eller Sesame Street, som namnet på serien er i USA. Det er Paul Simon som spelar Me and Julio down at the schoolyard, og han har med seg ei alldeles nusseleg lita jente, med musikk i heile seg. Enjoy!

Nye vennar


Eg legg til og tek bort lenker til bloggar her på sida innimellom.  Dei eg tek bort er stort sett bloggar som ikkje lenger er aktive, eller som eg sjølv har slutta å lese. Og ein gong i blant «møter» ein nye bloggarar som er opptekne av noko av det same som meg, som eg legg til lista. Mine to nye bekjentskap denne veka er Per Christian og Helge og Jorid. Helge og Jorid bloggar saman, om partikkelfysikk, japansk og parfymer. Og jammen står det ikkje noko om korps der og. Per Christian er ferskare i gamet, og konsentrerer seg berre om parfyme. Spennande bloggar, begge to. Ta ein tur innom om du får tid!

Elsk din kvardag


Eg googlar dette uttrykket, og finn det ingen annan stad enn her i bloggen. Då må eg vel ha funne på det? Eg veit ikkje. Iallfall: Her er ein klassisk kvardagsmiddag, som det definitivt kan gå an å elske. Fiskebollar er kvardagsmat, men desse er ikkje av kvardagssort. Far min hadde dei med ned frå Sunnmøre, dei er laga ved Ørsta Fiskemat, og er av første klasse. Der lagar dei visst glutenfrie fiskebollar og, har eg høyrt. Eg serverer dei med ein enkel ertepuré, og den klassiske kvitsausen. På ICA sel dei store posar med frosne, lekre, grøne erter for under tjue kroner. Fullt på høgde med dei tøysete små posane med selskapserter som ein får rundt omkring. Slik gjorde eg det: Fiskebollesaus 4 ss smør 4 ss mjøl 1/2 liter mjølk Krafta frå fiskebollane – viss den er god Litt sitronsaft Salt, peppar og muskat Set omnen på 200 grader. Smelt smøret i ei tjukkbotna gryte. Rør i mjølet, og la det surre litt. Slå på mjølk og fiskebollekraft (ha i meir mjølk viss …

Laurdagens nyskaping


Ta med en kake, sa niesa, som inviterte til Grand Prix-fest. Slikt må ein ta på alvor, og når ein attpåtil har fire brune bananar liggande så kan ein slå to fluger i ein smekk. Det vart banancookies, eller banankaker, ikkje banankake, altså. Komplisert, dette her. Men gudhjelpemeg så gode dei vart. Slik gjorde eg det: Banankaker 2,5 dl smelta smør 5 dl sukker 1 stort egg 5 dl mosa bananar 1 ts bakepulver 5 dl mjøl 1/2 ts kanel ½ ts muskat ½ ts nellik 3 dl hakka valnøtter Set omnen på 180 grader. Rør saman egg og sukker. Smelt smøret og la det kolne. Mos bananane. La det stå medan du blandar det tørre i eit litermål. Bland det tørre skei for skei inn i bananmassen vekselsvis med smøret. Vend inn dei hakka nøttene. Legg deigen med skei på bakepapir, ca. 2 ts deig i kvar haug med god plass mellom. Steik kakene midt i omnen på 180 grader i 10-12 minutt. Følg godt med på slutten, dei kan fort bli brent. La …

Magnolia


Nei, det er ikkje eit hageinnlegg. Det handlar om filmen Magnolia, Paul Thomas Anderson sitt mesterverk som kom i 1999. Den gjekk på tv2 i går, og sjølv om eg har sett den fleire gongar måtte eg berre sjå den på nytt.  Filmen er full av fantastiske rolleprestasjonar, Phillip Seymour Hoffman gjer ein fantastisk prestasjon, det same gjer Julianne Moore. Tom Cruise spelar si villaste og etter mitt syn beste rolle her. Eg gret augene mine ut over guten som seier: Dad, you need to be nicer to me. Og barnestjerna som i vaksen alder seier: I have so much love to give, I just don’t know where to put it. Finn du den i ei filmsjappe eller i ein nettbutikk så kjøp den og sett av ein lang kveld til å sjå denne surrealistiske, triste og rørande filmen som likevel gir eit slags håp. Sangen i dette kuttet er av Aimée Mann. It’s not What you thought When you first began it You got What you want Now you can hardly stand it though, By …

Rask festmat


Kva gjer ein når ein ventar gjestar, men har det travelt? Då lagar eg mat som eg kan gjere klar på førehand, eller som går kjempefort å lage. I dag får du ein slik meny av meg. Vi hadde avtalt aketur med nokre vennar, og så skulle vi heim til oss og lage middag etterpå. Det er koseleg å lage mat saman, men når ein kjem inn frå aketur treng ein mat NO, ikkje om to timar. Eg hadde kjøpt inn blåskjell, dei er på sitt beste no. Blåskjell skal berre dampe nokre få minutt, og med godt brød og ein aioli til har du middag på bordet før du veit ordet av det. Aiolien lagde eg på førehand. Slik gjorde eg det: Aioli 2 eggeplommer (frys kvitene, eller lag marengs med dei) 2 fedd kvitløk 1 ts dijonsennep 2 ss sitronsaft 1 lita ts salt ½ ts honning ½ dl jomfruolivenolje 2 dl nøytral olje Press kvitløken, og bland alt som står over saman i ein bolle. Bruk ein handmiksar, og miks ingrediensane over …

Pust ut…


…og eg trur jammen eg må ta meg ein pille og ein liten lur, hovudet er vondare enn eg set pris på. Eg ville berre først vise dokke fredagsbuketten min, med skjære, rosa tulipanar.I bakgrunnen ser du vrihasselgreinene mine, med noko som med nød og neppe kan kallast vinterpynt. Det er visst ikkje alt som har komt på loftet etter jul likevel. Det har kome så mange treff på morsdag i dag, det er altså ikkje denne helga, men neste. Då er det i tillegg både fastelaven og Valentine’s day, ein skikkeleg mamma-jackpot, altså. Eg syns eigentleg det høyrest litt slitsomt ut. No, derimot, er det ingen som har forventningar om noko som helst, berre fred og ro i huset. Ha ei fredeleg helg, alle som stikk innom!

Sprøsteikt sild og søte kirsebær


I dag lagar ho Heidi slikt eg ikkje likar, iallfall hovudretten. Det er nemleg sprøsteikt sild, og det kan eg styre meg for. Desserten, derimot, trur eg ikkje eg ville skulke unna. Den trur eg at eg skal lage til Grand Prix-festen på Ullevål Hageby i morgon. Niesa mi bestilte nemleg ei kake, og det skal ho få. Alt godt Å bearbeide det rå til det kokte/steikte eller la naturen gjere arbeidet vert kalla for det  kulinariske triangelet. Vår eigen matkultur, med all si frodigheit, lukt, smak – og som kulturen vår tillet oss å framskaffe ligg innanfor dette triangelet. Hadde eg hengt opp katten til tørk på garasjeveggen i staden for silda var det nok ein kvan som ville ha reagert. Men også tid, stad og økonomi vil avgjere til ei kvar tid kva vi har oppi grytene våre. Ta for eksempel sildelukta av kleda våre for oss som vaks opp for 30-40 år sidan. Enkelte dagar sat lukta så fast i ullgensaren at vi helst ville sleppe å gå på skulen. Men vi …

Blomar på eit festbord


Mange som søker på festbord kjem hit til meg, men mine festbord er som regel fulle av mat. Bordpynt har eg ikkje skrive så mykje om. Det betyr ikkje at eg ikkje bryr meg om korleis bordet ser ut. Eg er så heldig at eg har folk rundt meg som syns at det å lage pene bukettar og dekorasjonar er lett og gøy. Slik er det ikkje med meg. Eg syns eigentleg det er ganske vanskeleg å få pent. Men her for ei stund sidan vart eg invitert med på ein middags-«workshop», der nokre skulle dekke bord, nokre skulle lage mat og nokre skulle lage borddekorasjonar. Alle venta at eg skulle melde meg til matgruppa, men eg følte eg trengte mykje meir å arbeide med blomar saman med vaktmestrane. Det var kjempegøy! Vi lærte nokre grunnprinsipp som var veldig nyttige å ta med seg. Første regel er å lage dekorasjonen slik at dei som har den framfor seg ser over den. Difor bør den ikkje vere for høg. Alternativt må den vere høg og slank, …

Skal vi møtast?


Eg har lurt på dette ei stund. Skal vi møtast, vi parfymeelskarane? Skal vi ha eit sniffetreff? Eg trur det ville vere kjempestas, sjølv om vi pratast på nettet så blir det ikkje heilt det same som når ein samlast medbrakt flasker og prøver og kan oppleve ” the smell and feel of it”. Det er mange alternativ, vi kan møtast hos nokon, vi kan finne eit passande lokale, vi kan vere i ein butikk (Glasmagasinet er ikkje uinteressert, Gimle er fint men for trangt, Heaven scent ville vere fantastisk) eller vi kan dra ein stad. Eg har fått ein uformell invitasjon frå DFDS om å invitere med meg duftgale på Københavnbåten til ein gunstig pris. Då kunne vi dra ned ein fredag med foredrag og sniffing, parfymeretta vandring i byen og så båten tilbake søndag, for eksempel? Kva av dette kunne dokke tenke dokke å vere med på? Eg har laga ein poll under her, der det er mogeleg å velge fleire alternativ. Skriv gjerne i kommentarfeltet kva du har mest lyst til.

Ein studentklassikar


Denne songen syng alle studentkor eg kjenner til, muligens med unntak av Svæveru», som er så fulle av seg sjølv at dei berre syng eigne verk. Java Jive er opprinneleg skriven av vaudevillekomponisten Ben Oakland, og vart ein kjempehit med the Ink Spots i 1940. The Ink Spots var ei vokalgruppe som saman med The Mills Brothers farta USA rundt på 30- og 40-talet for å halde moralen og humøret oppe. Den versjonen som alle kan (eller kjenner) er likevel Manhattan Transfer sin. Det var faktisk deira første song saman. Den er ein utruleg fin liten komposisjon, med solostemmene vekslande mellom stemmene og lekker harmonikk. Har du sunge denne i ditt kor?

Har du sett noko så søtt?


Desse vart med heim frå Heaven Scent på laurdag. Er dei ikkje nydelege? Merket er fransk, og heiter Crazylibelule and the poppies, enkelt og greitt. Produktet er ein voksparfyme, i ein beholdar som ser ut som ein stutt og tjukk lypsyl. Akkurat passe til kosmetikkpungen på fest, kontorskuffen eller handveska. Trettenåringen valde ut «Toi mon prince», og eg valde «dans tes bras». Den har ingenting til felles med Frederic Malle si duft med det same namnet. Malle si utgåve har opptil fleire ting eg ikkje klarer, som til dømes iris, fiol og heliotrop. Denne er ein heilt annan parfyme, ikkje berre fordi den er ein fast voksparfyme. Den er ein nær slektning av Feminité de bois, så nær at eg faktisk har tenkt å ha den i veska som eit supplement utover dagen når eg har på meg Faminité frå morgonen av. Den andre vi kjøpte, Toi mon prince, er ein fruity floral, fast på ett bra sätt, som svenskane seier. Den er balansert og fin, med eit hint av eple og mango, og med …