Eg fortalde om møtet mitt med Aster tidlegare i veka.
No har eg fått eit fint bilde av oss, der vi held på med live-sylting i Ørsta. Det er Ingvild Runde som har teke bildet. Du ser at desse to damene er PÅ, ikkje sant? 😉 Ha ein fin søndag!
Latest Posts
Kvar gong eg høyrer denne…
…må eg gråte litt. Det er sikkert fordi eg saknar kjæresten min sånn. Og fordi han elskar meg akkurat slik eg er.
Lett ostekake med hylleblomstsmak
Eg venta ein gjeng med fine damer på besøk i går, og då måtte eg bruke litt av den lyse, fine hylleblomstsafta eg hadde laga tidlegare i veka. Kaka er lett, nesten som ein fromasj, med mest kesam i seg. Slik gjorde eg det:
Ostekake med hylleblomstsmak
Botn:
200 g søte, grove kjeks, eg brukte sibas-kjeks
80 g smelta smør
2 ss brunt sukker
Fyll:
Tre beger vanlig kesam (du kan også bruke vaniljekesam, dropp i så fall vaniljesukkeret)
300 g kremost, type philadelphia
2 pakkar sitrongelé
5 dl vatn
2 ss melis
2 dl hylleblomstsaft
Gelélok:
5 dl konsentrert hylleblomstsaft
6 plater gelatin
Vatn til bløyting
Kok opp 5 dl vatn. Trekk det til side, og rør i to pakkar sitrongelé. Rør i to-tre minutt til alt er oppløyst. La det kolne eit kvarters tid medan du lagar botnen og resten av ostemassen.
Smelt smøret. Knus kjeksa i ei matmølle, ha i sukkeret og smøret. Bland det godt. Sett ei 26 cm springform utan botn på det kakefatet du vil servere kaka på. Eg brukar å teipe skjøten på forma på høgkant, då unngår eg at ostemassen sig ut viss forma har fått seg ein trøkk.
Trykk kjeksmassen ut i forma, spesielt godt ut i kantane. Det må vere heilt tett, elles renn ostemassen ut. Set dette kaldt.
Ha kesam og ost i ein bolle. Rør det saman, og ha i melis, vaniljesukker og konsentrert hylleblomstsaft. Rør godt så alle klumpar har løyst seg opp, og ostemassen er glatt og fin. La det gjerne stå litt, slik at lufta som har blitt piska inn får stige til topps. Rør inn sitrongeléen til slutt.
Ha ostemassen i forma. La det stivne i kjøleskap i fem-seks timar. Gi 5 dl hylleblomstsaft eit raskt oppkok. Legg gelatinen i bløyt i ei skål med kaldt vatn. La den ligge i fem minutt. Kryst det overflødige vatnet ut av gelatinplatene, og ha det i den varme safta. La dette kolne i eit kvarters tid, gjerne i kaldt vassbad. Eg set kjelen oppi ein større kjele som er halvfull med iskaldt vatn. Då kolnar det fort. Hell den avkjølte geléen oppi forma oppå ostemassen. La det heile stå to-tre timar til, til geléen er heilt stiv.
Pynt kaka med jordbær, og server med god te og kaffe. 🙂
Mitt heimelaga urtesalt
Kva skal ein bruke alle desse urtene til? Enkelte av dei kan vekse seg høge på kort tid, og allereie no treng nokre av mine å bli tukta ein smule. Dess meir ein brukar, dess meir avling får ein seinare i sesongen.
Eg brukar å lage urtesalt av mine urter. Det går med mykje urter til ein slik prosess, så når eg kappar ned løpstikke og persille som blomstrar blir eg kvitt ein heil del.
Her er det eg byrja med: Ein bunt ruccola, eit knippe grasløk, masse løpstikke, masse bladpersille, litt kruspersille og nokre salvieblad. Salvien skal blomstre, og då er den så vakker at eg får lage urtesalt av den seinare når den er avblomstra. Den er som hortensia, og blomstrar på fjorårsgrein. Husk på alt det spiselege ugraset vårt og. Både skvallerkål og brennesle kan gå i dette urtesaltet, skyll begge delar godt først, brennesle i vatn som nyleg har kokt opp.
Men ikkje føl deg bunden av mi urteliste. Bruk det du har, og det som er klart akkurat no. Når det er ramsløksesong kan du bruke denne oppskrifta til å lage ramsløksalt, då brukar du berre ramsløk i staden for dei urtene eg har lista opp. Ramsløk kan også blandast med persille, om du har.
Dersom du vil ha urtesaltet sterkare kan du supplere med chili eller litt riven pepparrot. Dette urtesaltet smakar ikkje det same frå årgang til årgang, og det er noko av sjarmen med det. Eg lagar av og til eit fiskeurtesalt, då brukar eg sitrontimian, dill, persille, grasløk og gjerne litt løpstikke. Har du ikkje grasløk kan du bruke ein bunt vårløk.
Fordelen med å lage sitt eige urtesalt, utover det faktum at du får brukt opp urtene, og det er rasande billig, er at du veit akkurat kva som er i urtesaltet. Du slepp å vere uroleg for MSG, gjærekstrakt, skummamjølkpulver, gluten, palmeolje og andre artigheiter som dei store industrielle produsentane har i urtesalt og buljong. For allergikarar er dette den enklaste måten å få eit trygt og velsmakande krydder utan å vere redd for allergiframkallande ingrediensar. Mi venninne med masse allergiar får ein pakke heimelaga urtesalt til bursdag og jul, og er sjeleglad for det.
Urtesaltet kan brukast i alle rettar der du elles ville ha brukt buljong, og på alle rettar der du normalt ville brukt salt pluss krydder. Viss du normalt ville hatt ei teskei salt i ein rett kan du ha i snautt ei teskei av dette urtesaltet. Du treng etter mi erfaring litt mindre fordi det er så intenst smaksrikt.
Bruk endeleg ikkje noko finsleg jålesalt til dette urtesaltet. Dette er ikkje tidspunktet for å ta fram det fine, flaksaltet frå Bretagne. Eg brukar alminneleg finsalt med jod. tidlegare brukte eg grovsalt til dette, men eg fekk det liksom aldri til rett konsistens, Det vart alltid nokre grove bitar med salt som fungerte dårleg når eg til dømes skulle ha urtesaltet på tomatskiver eller salatar. Så eg har konkludert med at det er betre med finsalt.
Slik gjer eg det:
Urtesalt
250 g urter
Ein paprika
Ein stor gul løk
250 g salt
Rens paprika og løk. Del dei i mindre bitar. Rens urtene for dei grovaste stilkane. Ha ein bunt urter, ein neve salt og grønsakene i matmølla, og køyr det glatt.
Ha i meir urter og meir salt, og køyr det på nytt til det er glatt og saltet har løyst seg opp sånn nokolunde. Når dette er ferdig er det ein glatt, grøn graut. Spre grauten ut over eit silikonpapir, og legg det på eit omnsbrett. Sett omnen på 50 grader med varmluft, og sett inn brettet. La ei sleiv stå i døra, slik at fukt slepp ut. Eg brukte bakepapir denne gongen, og det angra eg på. Urtesaltet sette seg fast i papiret, og det var vanskeleg å få av. Bruk silikonbakepapir viss du har det.
La urtesaltet stå til det er tørt, og ser ut som knekkebrød. For meg tok det over natta og litt til. Knus det med ei sleiv viss du vil ha urtesaltet grovt, og i hurtigmiksar igjen viss du vil ha det fint. Då blir det nesten som støv.
Verdas beste urtedressing
1 beger Kesam, lett eller vanleg
1 ts heimelaga urtesalt
1 ts honning
Nokre drag med pepparkverna
Rør urtesalt og honning inn i kesamen. Smak til med peppar. La det stå litt før servering. Bruk denne dressingen til pastasalat, til potetsalat eller til ein blanda grøn salat.
Slikt gjer meg så glad!
Ja, eg elskar flashmobar. Spesielt denne.
Stakkars store, sterke karer….
Arnljot Gelines vei, melding om brann, røyk fra tak, nødetatene er på vei
Operasjonssentralen Vi var invitert til middag i naboblokka, så då vi kom dit sto det ambulansar, brannbilar og til og med eit helikopter på plass. Då det heile var over nytta dei flotte karane høvet til å kvile ut og debriefe på parkeringsplassen utanfor der vi spiste middag.
Gjengen med elles vaksne, fornuftige damer gjekk litt frå konsepta då vi ved å lene oss lett til høgre kunne bivåne desse staselege mannfolka. Vi er jammen lette å glede. Og det er noko spesielt med desse brannmennene.
Ein ny venn
Eg har tenkt litt på det med vennar i det siste.
Eg får relativt ofte nye vennar. For meg er det lett å knytte meg til nye menneske. Ikkje ukritisk, og ikkje tilfeldig, men eg syns eg er heldig som stadig møter nye menneske som eg kjenner ein forbindelse med, og som eg trivest i lag med.
Min nyaste venn heiter Aster. Då eg sto og prøvde å få overblikk over situasjonen tidleg om morgonen på laurdag i Volda smatt ho inn frå høgre og spurte: Can I help? Ho hadde på seg festspel-t-skjorte, så eg forsto at ho jobba for Dei nynorske festspela. Ja, sa eg, og viste henne korleis ho skulle kutte opp ein nektarin til nektarinsyltetøy.
Fort og greitt hadde ho kutta opp to kilo nektarinar, og ho tørka og rydda og fiksa rundt meg som om ho aldri hadde gjort noko anna. Eg skulle vidare til Ørsta etter ein time, og eg spurte dei som administrerte det heile om eg kunne «låne» henne med meg, og eg spurte henne om ho ville bli med. Det ville ho.
Så samarbeidde vi side om side heile dagen, ho sprang og kjøpte fleire råvarer, ho skumma syltegrytene og vi skravla i veg om det eine og det andre. Når det heile var over rydda vi opp, og så dro vi og spiste saman. Eg køyrde henne heim, og vi tok ein kopp te medan eg viste henne bloggen min og ho fortalde si dramatiske historie om arbeid for FN, fengselsopphald i Eritrea og flukta til Norge. Vi veksla mellom engelsk og norsk, og hadde eg kunna fransk kunne vi ha veksla over til det og for hennar del.
Då eg dro frå Aster den ettermiddagen følte eg meg som eit rikare menneske. Vi hadde utveksla adresser og telefonnummer, og eg har invitert henne til Oslo når det måtte passe for henne. Eg hadde blitt møtt med varme og eit ope sinn, og det var lett for meg å gjengjelde det på same måte.
Eg har hatt fleire slike opplevingar dei siste åra. Fine Elisabeth i nord tok kontakt med meg ein gong ho skulle til Oslo, fordi vi hadde kommentert i kvarandres bloggar. Vi møttest og hadde ein utruleg koseleg dag saman. Etter dette har vi møttest mange gongar, reist til London saman og blitt kjent med kvarandres familie. Eg har venninner som ligg og vakar rundt pensjonsalderen frå hagemiljøet som eg elles aldri ville møtt, men som stiller opp om det er noko, og som verkeleg har betydd mykje for meg. Når Suziluz er i byen møtest vi over eit glas vin eller ein kopp te og delar det meste med kvarandre, til felles glede.
Eg er så glad for at vennar er noko meir enn det som oppsto i barndommen. Begrepet barndomsvennar har ein romantisk aura rundt seg, men vennane eg har møtt i vaksen alder, som har møtt meg slik eg er no og som har blitt ein del av livet mitt er like kjære for meg.
Når vi giftar oss i september skal vi ha mange til bords. Det er fordi det er mange som er viktige for oss, som spelar ei avgjerande rolle i livet vårt og som vi vil dele ein slik dag med. Eg føler meg heldig som har både gamle og nye vennar som gjer livet mitt rikare og meir spennande.
Come to me
come to me
I’ll take care of you
protect you
calm, calm down
you’re exhausted
come lie down
you don’t have to explain
I understand
you know
that I adore you
you know
that I love you
so don’t make me say it
it would burst the bubble
break the charm
jump off
your building’s on fire
i’ll catch you
i’ll catch you
destroy all that is keeping you down
and then I’ll nurse you
I’ll nurse you
come to me
i’ll take care of you
you don’t have to explain
I understand
Hups, rettelse, ny feil følger!
Eg byrjar i Volda! I Volda klokka ti, i Ørsta klokka elleve serverer eg frukost. Kom, kom!
Vil du ha frukost hos meg?
Det blir ikkje heime hos meg altså, men i morgon tidleg, klokka ti (vel, kanskje kvart over) i Ørsta og rundt elleve i Volda, lagar eg frukost.
Då får du ferskt, godt brød, og du kan sjå meg sylte nektarinar, jordbær og rabarbra, og smaksprøver vert delt ut med raus hand. Yr.no er sånn passe entusiastisk til det heile, men eg skal iallfall gjere mitt beste for at det skal bli ein triveleg frukost.
Dei nynorske festspela sel Sylting og safting heile året begge stader, og eg signerer når eg berre har fått vaska syltetøyet av hendene. Kom innom om du er i nærleiken!
Sylting på direkten
I dag har eg hatt besøk av to journalistar, og sylta saman med dei på mamma sitt kjøkken. Fine greier!
Syltetøyet vart godt, og journalistane vart fornøgde, trur eg. Dei hadde betre utstyr enn iphone å hjelpe seg med, så dei får nok betre bilde enn eg fekk her. Men uansett: Boklansering er gøy!
Idyll
Vi er bra heldige, som får lov til å kome på besøk til dette vakre huset kvar sommar.
Nedanfor verandaen står revebjellene ranke og fiolane lyser opp med sin intense fiolette farge.
Og når vi går tur passerer vi dette vakre vatnet der vassliljene såvidt har sprunge ut.
I serien sommarfriske supper: Agurksuppe
Agurksuppe er lett og frisk, og overraskande smaksrik til å vere laga av noko så enkelt som agurk. Den kan varierast i det uendelege, i dag har eg laga den med ruccola og løk.
Server suppa i små glas, heilt kald. På varme dagar kan du til og med legge ein isbit i. Den passar veldig godt på ein buffé med ulike andre typar mat ein kan servere små porsjonar av. Bruk gamle likørglas eller små raudvinsglas, dei passar godt til ein slurk agurksuppe. Slik gjer eg det:
Agurksuppe
2 agurkar
½ finhakka løk
Ein neve ruccolablad
3 ss kesam
2 ss olivenolje
Salt og peppar
Kutt agurken i bitar, og legg dei i matmølla. Skyll ruccolaen, og legg til side nokre fine blad til pynt. Ha ruccolaen i matmølla saman med kesam, løk og olivenolje, og køyr det heile glatt. La suppa stå kjøleg fram til servering. Hell den opp i pene glas, og pynt med ruccola eller andre urter.
Focaccia med løk
Focaccia er alltid takknemmeleg å servere til supper, smårettar, lasagne eller som noko å mumse på når ein er på tur. Du kan også dele focaccia-brødet og legge pålegg inni. Eg bakar det i ein stor leiv, men det går også fint å bake det i emne som er litt større enn rundstykke, kjevle dei flate og ha på olje og salt. Då får du porsjonsfocaccia.
Det er oljen og saltet som gjer dette brødet til focaccia. Dei fleste italienarar vil også ha knust eller frisk rosmarin på. i dag har eg laga ein variant med løkringar på. Det er godt til enkel mat, den lett bruna løken vert eit spennande smakselement til supper og slikt. Slik gjorde eg det:
Focaccia-brød
3 dl lunka vatn
½ pakke gjær eller to teskeier tørrgjær
1 ts salt
1 ts sukker eller honning
ca 7 dl kveitemjøl
1 gul løk i skiver
3 ss olivenolje
Flaksalt til å drysse på toppen
Smuldre gjæra i ein bolle og ha over lunka vatn. Rør ut gjæra i vatnet, og ha i salt og sukker eller honning. Set i gang kjøkkenmaskinen eller rør dette godt saman for hand.
Tilset mjølet litt etter litt. Kjenn heile tida på deigen slik at den ikkje vert for hard men helle ikkje for laus. Den skal ikkje vere klissete, men framleis mjuk. Brukar du maskin kan du elte deigen i ca. 5 minutt.
La deigen heve i ein halvtime. Set omnen på 225 grader. Ha godt med mjøl på kjøkkenbenken, og kna deigen til ein stor bolle. Strø godt med mjøl på benken og kjevl leiven slik at den er like stor som bakeplata i komfyren. Pass på å ha godt med mjøl under når du kjevlar slik at deigen ikkje set seg fast i benken.
Legg leiven over på ei mjølstrødd bakeplate. Du treng ikkje bakepapir eller smør på plata når du har strødd den med mjøl. Eg syns også at mjølstrødd bakeplate gjev den gode, steinovnaktige smaken.
Dytt godt vaska fingertuppar ned i deigen slik at det vert masse groper i den. Skjer løken i skiver, og fordel ringane utover leiven. Ringle over olivenolje, og dryss på raust med flaksalt til slutt. Bak brødet på 225 grader i ca. 15-20 minutt. Dette brødet og gazpachoen er er mjølkefrie.
Gazpacho – ei frisk sommarsuppe
Gazpacho er ei klassisk spansk kald tomatsuppe som det finst mange variantar av. I daga har eg laga henne intenst raud, utan agurk og grøn paprika som ein ofte får i gazpacho.
Denne oppskrifta gir ca. åtte porsjoner på ca. 1,5 dl kvar. Med mindre glas vert det fleire porsjonar, viss suppene inngår i ein buffé. Du reagerer kanskje på at det ikkje skal tilsettast væske til suppa. Desse grønsakene er så vassrike at det ikkje er naudsynt. Velg dei søtaste og flottaste tomatane du finne til gazpachoen. Dei kan seie kva dei vil, tomatbøndene på Jæren. Dei får ikkje tomatane sine så søte og gode som dei italienske og franske.
Gazpacho
6 tomatar
To raude paprikaer
Ein stor løk
Tre stangselleristilkar
Eit fedd kvitløk
0,5 dl kvitvinseddik
0,5 dl olivenolje
Sukker, salt og raust med kverna peppar
Del tomatane i fire, og fjern stilkfestet. Det er ikkje nødvendig å flå dei. Legg dei i ei matmølle. Ta bort stilken på parikaene, fjern frø og hinner, og del dei i grove bitar. Ha dei i matmølla saman med stangsellerien som du har kutta i små bitar.
Skrell løken og kvitløken, og ha det i matmølla. Køyr det glatt, og ha i olje, eddik og alle kryddera medan matmølla går på full fart. Oljen ”emulgerer”, slik at du ikkje får fettperler på suppa. Oljen er ein svært viktig smaksberar i denne elles magre suppa, men den treng ikkje vere synleg. Smak til om det trengst meir salt, sukker og peppar. Du kan og bruke fersk chili i denne suppa viss du vil ha den litt sterkare.
Suppa har berre godt av å stå i kjøleskapet til neste dag, så dette er typisk ein rett du lagar i god tid.
Dei finaste kveldane
Det er desse kveldane som ein delar med gode vennar i ein flott hage midt i byen i det vakre sommarlyset.
Det er desse kveldane då praten går lett, maten smakar godt og rausheit og glede pregar samveret.
Det er desse kveldane då ein syklar heim forbi botanisk hage og pustar inn den intense dufta av skjærsmin.
Det er desse kveldane då ein kjem heim til fine ungdommar som har laga seg middag, og som ryddar når ein ber om det.
Det er desse kveldane då vi vaksne tenner lys og delar ei stille stund etter at ungdommane er i seng.
Fine kveldar.
Tre dagar…
…har han hatt ferie. Han skal ha sytten dagar til.
Med ti-tolv nye ballongar kvar dag skal vi klare å fylle kontoret hans ganske godt opp til han kjem attende. Ein har ikkje meir moro enn det ein lagar sjølv. 😀
Det fyk om øyrene…
Det er hektisk for tida. Difor er det litt stilt her i bloggen.
I går prøvde eg brudekjolen på nytt, den er like fin som sist! 😀 Og eg er like sikker på at den skal klippast av som eg var då eg kjøpte den.
Elles så går boklanseringa sin gang. Eg planlegg ein tur til dei nynorske festspela i Ørsta/Volda siste helga i juni, så bur du i området kan vi kanskje treffast? Eg kjem til å delta på festspelfrukostane i Ørsta og i Volda laurdag 30. juni.
Men no skin sola, og eg må snart ut i den. Det er berre nokre greier eg må fikse først…
Jordbær- og rabarbrasyltetøy
Vi er mange som har vakse opp med mødre og bestemødre som sylta og safta. Eg har sterke minner frå eit kjøkken fullt av bøtter med bær, bilturar heim frå Valldal med den intense og etter kvart kvalmande lukta av jordbær, og kamp med bringebærkjerr i hagen. Då bestemor mi døde i 1995 fann vi ripsgelé med vokslok frå 1964 i kjellaren.
I mange år har safting og sylting vore ute av livet mitt, bortsett frå eitt og anna frose glas med bringebærsylte som kom nedover frå Sunnmøre. Men etter kvart har eg teke opp denne tradisjonen sjølv, og gjort den til min eigen.
For meg som bur midt i byen, med begrensa fryse- og lagringskapasitet og utan eigen hage, kunne eg ikkje gjere dette slik mor mi gjorde. Kanskje var det det som gjorde at eg venta så lenge med å gå i gang. Eg trudde eg måtte gjere dette slik formødrene våre gjorde det, i store mengder og med huset på hovudet medan det sto på.
Etter kvart kom eg til at eg må skape min eigen safte- og syltetradisjon. No lagar eg to-tre glas av noko eg syns er godt, og eg kan godt kjøpe bær i butikken eller frå ein lokal bonde viss eg ikkje får tak i frå ein hage eller frå skogen.
Eg syltar andre ting enn mor mi og bestemor mi, og tilset krydder og andre smakar som gjer at mykje av det eg lagar smakar annleis enn det dei laga. Men noko er som det alltid har vore, og vafler med nyrørte jordbær er framleis det beste eg veit.
Jordbær og rabarbra er ein flott kombinasjon, og når rabarbraen treng sårt til hausting i midten av juni foreslår eg at du lagar dette syltetøyet.
Dette er det første syltetøyet eg lagar om sommaren. Med ein gong dei første jordbæra kjem, kjøper eg to korger og lagar ein porsjon som går fort med til frukost og i musliskåla.
I dette syltetøyet har eg sitronsyre, elles blir både rabarbra og jordbær fort brun på farge. Sitronsyra gjer at bæra lettare held på den friske fargen. Det kan også lagast utan sitronsyre og syltepulver. Då bør det i så fall frysast i små boksar.
Jordbær- og rabarbrasyltetøy
1 kg jordbær
1 kg rabarbra
1 kg sukker
3 dl vatn
20 g fersk ingefær
1 pk. syltepulver
1 ts sitronsyre
Reins og finhakk ingefæren. Ha vatnet og 100 gram av sukkeret i ei lita gryte. La dette koke på middels varme i 15 minutt til det blir som ein sirup.
Bland reinsa jordbær og rabarbra i ein kjele. Ha i sirupen med ingefær. Kok opp utan lok, og la det koke i 5 minutt til både jordbær og rabarbra er møre. Skum av. Rør saman sukker, sitronsyre og syltepulver, og rør dette i. Gi syltetøyet eit oppkok.
Ha syltetøyet på reine, varme glas. Lukk dei med ein gong, og oppbevar dei mørkt og kjølig.
Nektarinsyltetøy! Instant suksess…
I desse dagar lanserer Samlaget boka mi Sylting og safting heile året. I høve lanseringa var eg og ein av marknadskonsulentane i Samlaget ute på ein liten runde til bokhandlarane i sentrum, og hadde med bagettar og små syltetøyglas.
Frå dei som fekk nektarinsyltetøy har vi fått begeistra mailar som beskriv nærmast slåsskampar på lunchrommet i bokhandlarbutikkane om dei siste restane av dette deilige syltetøyet. No får du sjansen, nektarinar kostar nesten ingenting for tida, så kjøp ei korg eller tre, og lag ein porsjon nektarinsyltetøy.
Nektarin har blitt ei heilårsfrukt som heilt har utkonkurrert den hårete slektningen sin, fersken. Det er ikkje rart, for han er både søt og god og lett å like. Nektarinen har ein meir aromatisk smak, og mange likar også betre den glatte overflata.
Eg brukar også å lage syltetøy av nektarinar, det er enkelt å lage, og det ferdige syltetøyet er ein smakseksplosjon. Prøv nektarinsyltetøy på vaflar eller bollar, begge delar er like godt.
Nektarinsyltetøy
1 kg nektarinar, reinsa vekt
425 g sukker
1 dl vatn
1⁄2 ts sitronsyre
1⁄2 pakke pektinpulver
Ha dei ferdig reinsa nektarinane, halvparten av sukkeret og vatn i ei gryte og gi det eit oppkok. La det putre i ca. 10 minutt, til frukta er mør. Har du umodne nektarinar kan det hende dei treng lenger koketid. Rør saman pektinpulver og resten av sukkeret, og ha det i gryta medan du rører godt. La det heile koke opp igjen, og la det koke friskt i eitt minutt. Vil du ha eit glattare syltetøy, så stikk stavmiksaren i gryta ein liten runde.
Fyll syltetøyet på reine, nykokte glas.
Raud svinefilet med grilla squash
I denne varianten av svinefilet har eg brukt røykt paprika. Eg veit om folk som har leita etter det ei stund, men ein får tak i det i nettbutikkar som sel krydder, og i spanske og britiske supermarknader. Denne retten kan du veldig gjerne lage på grill, då lar du kjøtet få ein runde på høg varme, før du ettersteiker fileten på indirekte varme til den har nådd ønska kjernetemperatur.
Eg blanda kryddera, og sikta dei over kjøtet. Det fungerer når du vil ha eit raust lag med krydder. La kjøtet ligge med krydderet på i to-tre timar, det gir smak og fin farge.
Eg serverte svinefileten med ein plommesaus og grilla squash. Plommesausen kan serverast varm eller kald, og viss du lagar den som du lagar syltetøy er den langtidsholdbar. Perfekt til svin og til ulike wok-rettar. Slik gjorde eg det:
Raud svinefilet
1 kg ytrefilet av svin
2 ts røykt paprika
2 ts vanleg paprika
2 ts urtesalt
Olje til steiking
Bland saman kryddera. Sikt først eit dryss på tallerkenen, legg så kjøtet oppå krydderet og dryss resten av blandinga over kjøtet. La kjøtet kvile 2-3 timar.
Sett steikeomnen på 180 grader. Varm opp oljen i ei steikepanne. Legg i kjøtet, og la det få farge på alle sider. Paprika inneheld mykje sukker, og kan lett brenne seg. Legg kjøtet i ei eldfast form, og steik det på 180 grader til kjernetemperaturen er 62-63 grader. Det tek i underkant i ein time avhengig av kor tjukk fileten er, bruk steiketermometer. La kjøtet kvile litt etter at det er teke ut av omnen. Server med saltkokte poteter, grilla squashskiver og plommesaus.
Denne sursøte plommesausen er enkel å lage, og smakar spennande og annleis. Sausen kan brukast kald, og er kjempegod til svinekjøt og til kylling. Den kan også brukast til woksaus, ved at du steiker kjøt og grønsaker saman med kvitløk og ingefær, og ausar over nokre skeier plommesaus rett før servering.
Har du ikkje tørr sennep, så bruk ei teskei dijon-sennep.
Plommesaus
1,5 kg blå plommer
1 løk
2 dl lys eddik
2 ts salt
1/2 ts malt ingefær
1/2 ts tørr sennep, Colemans
200 g brunt sukker
Del plommene, og fjern steinane. Finhakk løken. Bland alt i ei gryte, og la det koke i 30-40 minutt på svak varme medan du rører av og til. Smak til om det trengst meir salt, sukker eller sennep.
Når sausen byrjar å tjukne kan du køyre den glatt med stavmiksar, eller ha den som den er. Fyll på glas, og la den stå eitt par veker før du brukar den.
Til svinefileten kokar du ut steikepanna med litt vatn, og rører 2 dl plommesaus ut i sjya. La sausen koke opp før servering, og smak til med salt og peppar.
Sykkelen min er borte! :-/
I mai slo eg til, eg investerte i ein flott ny sykkel.
Eg gjekk til min favorittsykkelbutikk Birk ved Vøyenbrua, og fekk eit godt tilbod på ein Fuji Speedmax hybridsykkel. Sykkelen vart stelt og ordna med, den fekk bagasjebrett og skjermar, fotstøtte (slikt er ikkje ei sjølvfølge på nye syklar no til dags) og den fekk eit komfortabelt mjukt damesete i staden for det kvite sportssetet som den originalt kom med. Eg fekk også klikkpedalane bytta ut med vanlege, sidan eg syklar i alt frå støvlar til stilettar, men aldri i slike klikkesko.
Sidan eg brukar sykkel som mitt viktigaste transportmiddel fekk eg og satt på ei korg framme, og eg fekk montert magnetlykter i hjulnavet framme og bak. Dei lyser berre på grunn av magnetar som går rundt og rundt, og treng ikkje takast av, dei sit fast montert i hjulet. Sykkelen er «damestorleik», den passar ikkje til store menn. Men til meg var den heilt perfekt.
I går kveld då eg kom heim låste eg sykkelen på utsida her eg bur på St.Hanshaugen i Oslo, og i dag tidleg var han vekk. Skikkeleg kjipe greier. Ser du ein sportssykkel som denne, men med korg og magnetlykter så veit du kva du har å gjere, ring politiet på 02800. På førehand tusen takk!
Kva er dette?
Som eg har sagt tidlegare, hagen min har kome til ved ei lang rekke tilfeldigheiter.
Det betyr at ein god del av plantane mine veit eg verken opphavet til eller namnet på. Denne planten som står og struttar faretruande nær aspargesbedet mitt er heilt ukjent for meg. Har du sett ein slik før? Det ser ut til at den vil få kvite små blomar, men den har ikkje sprunge heilt ut enno.
Eg treng altså identifiseringshjelp. Veit du kva dette er? (Dei grøne duskane i framkanten av bildet er ein busknellik, og den er ikkje ein del av planten eg lurer på identiteten til.)
Steg for steg…
Det å lage bryllup er ein lang prosess, og i går kveld kom vi i mål med ei av etappene; Invitasjonane er ferdige.
No står det att å finne adresser (kan det vere nødvendig å flytte så mykje, folkens?), skrive på konvoluttar (au, krampe) og å frankere og postlegge. Kjekt!
Med fare for å gjenta meg sjølv…
Du huskar på dette, ikkje sant?
Viss du har lyst på Sylting og safting heile året i signert utgåve så send ein mail til m.hvamstad@samlaget.no, så kjem den i posten til deg. Boka kostar 369,-, og Samlaget dekker porto.
Fint, ikkje sant?
