Dette skal ifølge informerte kjelder vere barrekninga frå då Iron Maiden var i Bergen sist, og hadde det kjekt på ein lokal pub. Sjekk tidspunktet, dei ba om rekninga kl. 17:42. For meg er det litt tidleg å gå heim, men dei hadde tydelegvis fått nok. Imponerande.
I dag reiser vi heim frå Paris. I kveld, for å vere heilt presis, vi landar ikkje på Gardermoen før i ellevetida. Mange var skeptiske når eg sa vi skulle vere over to veker i Paris. Du kjem til å kjede deg, var det nokre som sa. Det kjem til å bli stressande sa andre. Atter andre var kjempemisunnelege, enkelte av dei er like opptekne av parfyme som meg. Vi har storkost oss heile tida her nede. Vi traff eigentleg ganske godt, vi er ikkje leie, men klare for å dra heim. Fjortenåringen har fått ein boost i franskkunnskapane sine, ho har stor glede av å lese plakatar, lære faste uttrykk og sjå språket brukt i praksis. Vi kryssar fingrane for at det gjer hausten i tiande lettare. Eg har tøysesnakka masse fransk, i dag førte eg ein heil samtale med ei dame i ein butikk, men til slutt måtte eg legge inn årene, og innrømme at eg feika. Ho la i veg om ulike typar te, og eg datt av lasset i ein sving. …
Erling Sandmo er ein fin nabo å ha, han seier kloke ting i BT i dag.
På laurdag, før vi gjekk på paparazzirunde på Rue Cambon, var vi innom vår «lokale» loppemarknad her på austkanten av Paris. Vi gjekk rue Avron til endes, og der møter gata den store ringvegen rundt Paris, Le Pereferique. Det er ein motorveg med mange filer, men i det krysset er det ei stor rundkøyring med fotgjengarfelt slik at ein kjem over på andre sida utan å krysse motorvegen. Rett på utsida av motorvegen her er det ein stor loppemarknad som breier seg langs gatene som går parallelt med motorvegen. Paris er kjend for loppemarknadane sine, det mest kjende er vel Marché de Puce de St. Ouen som ligg på baksida av Sacre Coeur, på Montmartre. Metrostoppet er Porte de Clignancourt. Det ligg også eit stort eitt på Rue Ledru Rollin (rett ved Promenade Plantée), Marché aux puces d’Aligre. Det finst mange fleire og, det var dei eg kom på i farta. Nokre er oppe berre enkelte dagar, men St. Ouen er ope «alltid». Det er klart du kan gjere kupp på loppemarknader her i Paris, …
Vi var innom Chanel i går, eg skulle lukte meg igjennom Les Exclusifs. (Ingen nye darlings, dessverre, vurderte både Beige og Coromandel nøye, men ikkje FB-verdig.) Elleveåringen syns solbrillene var så kule, så han prøvde nokre. Det er eit fotoforbud inne på Chanel i Rue Cambon som er strengare enn det på Musée d’Orsay. Eg visste eg hadde ein sjanse, så eg stilte inn kameraet etter beste skjønn og hadde det klart ved sidan av veska mi. Akkurat idet alle ekspeditørane og muskelmannen i døra var uoppmerksomme eller opptekne med andre ting, vrei eg meg rundt og knipsa. Her er resultatet. Er han ikkje skjønn? Fire og eit halvt sekund etter at eg hadde knipsa var muskelmannen og to ekspeditørar i rommet. Eg veit ikkje om dei er trent opp til å kjenne igjen lyden av eit kamera, men dei var iallfall umenneskeleg kjappe. Men då låg allereie kameraet trygt i veska mi. Eg kan nemleg også vere umenneskeleg kjapp, viss eg vil. Så det så.
Louvre tek ansvaret for den historiske og klassiske kunsten i Paris. Den ombygde jernbanestasjonen Musée d’Orsay, eller M’O som dei kallar den her i byen, presenterer impresjonismen og postimpresjonismen. I tillegg er det her samla ei flott utstilling av marmorskulpturar, og ikkje minst ei praktfull samling med art noveau-møblement. M’O ligg fint til langs Seinen, rett overfor Tuilleriane og Louvre som i eit triangel. Her finn du dei mest sentrale verka av kunstnarar som van Gogh, Renoir, Seurat, Manet, Monet, Gaugain og Cezanne, for å nemne nokre. Det som er litt morsomt for oss som har budd på hybel og trengte veggpryd er at mange av desse bilda er flittig brukte plakatmotiv. Det var uråd å kome inn på ein hybel i Volda eller på Kringsjå seint på åttitalet og ikkje finne vannlinjene til Monet eller dei pianospelande jentene til Renoir. Brått så står du der framfor originalen til motivet på dei falma kunstplakatane, og blir fjetra av rørslene i van Gogh sitt maleri av kyrkja i Auverne, av stoffet i kjolane til Manet sine …
I torsdag dro vi ut til Versailles, noko som skulle vise seg å verte ein langdryg tur. Grunnen til det var at toglinja vi skulle ta hadde reparasjonsarbeid på gang (ja, her og…), og buss for bane gjorde ikkje susen. Frykteleg irriterande, hadde vi visst det på førehand hadde vi berre reist til ein stasjon lenger ut på linja. Men ein tenker ikkje på å sjekke slikt, det er vel eit teikn på at vi faktisk stolar på det parisiske metrosystemet. Men når vi først var komne på rett tog hadde vi det fint. Dette er eit rer-tog som går mellom Versailles og Orly, eit slikt i to etasjar. Vi fekk utsiktsplass oppe, og spiste lunchen vår på veg utover til Versailles. Pass på at du går på det toget som det står Versailles Rive Gauche på, det andre som gjer at du får ein mykje lengre spasertur i Versailles, står det Versailles Droite eller Versailles Chantiers. Som til Disneyland kjøpte vi tur-returbillett med ein gong, berre pass på å halde dei brukte og dei …
Som ein ekte hagegal har eg stor glede av Paris. Denne byen inneheld mange fantastisk vakre hagar, og det er tydeleg at styresmaktene her i byen har brukt mykje krefter og pengar på å oppgradere bustadområde og bydelar ved hjelp av hagar. Den mest spesielle eg har funne til no heiter Promenade Plantée. Den er ei kilometerlang stripe med hage som er plassert oppå eit forlatt jernbanespor som går på viaduktar langs Avenue Daumesnil, i Bastille-området. Eg har sykla forbi der tidlegare, og ikkje vore klar over at det ligg ein hage der oppe, høgt over byen. Oppgangen til hagen er i krysset Avenue Daumesnil/Avenue Ledru Rollin, viss du kjem vestfrå. Ein kjem ikkje opp der med barnevogn eller rullestol, med mindre ein tek musklane til hjelp. Det er ein heis der, som tydelegvis sto i sju steinar. Jernbana på denne linja vart avvikla på slutten av sekstitalet, men det var ikkje før midt på åttitalet at dei byrja å planlegge ein hage her. Landskapsarkitektar og arkitektar vart engasjerte, og resultatet er ikkje mindre enn …
Når ein elleveåring med eit litt anstrengt forhold til Paris skal vere der i ei veke må ein planlegge aktivitetane nøye, og ikkje minst ta han med på råd. Min elleveåring sitt einaste ønske var at vi skulle dra til Disneyland. Disneyland i Paris er eigentleg to parkar, Disneyland Park og Walt Disney Studios Park. Eurodisney er det gamle namnet, som ikkje gjeld lenger. Den ordinære billetten gir tilgang til ein park i ein dag. Betalar du ti euro til får du tilgang til to parkar i to dagar. Om ein skal velge den eine, den andre eller begge avheng av kva ein er interessert i, og kva alder det er på dei som skal vere med. Walt Disney Studios er definitivt artigast for dei store. Der er fokus på filmkunst, på spesialeffektar, animasjonar og filmtriks. Og shopping, sjølvsagt. Disneyland Park er meir teikneserieorientert, med ei laaaang shoppinggate, masse kaféar med til dels elendig og konsekvent veldig dyr mat og aktivitetar som rettar seg mot dei mindre barna. Skilnaden i pris mellom ein og to …
-Som i veldig slitne, altså. Vi har vore i Disneyland, eller kva det no heiter. Det kjem grundigare rapport seinare. Må sove meir.
Advokaten fauk ut døra tidleg i dag, på veg vidare. Eg var så trøytt at eg returnerte til senga, med den naturlege konsekvensen at heile dagen starta noko seint her i huset. Men når vi først var klare alle saman, dro vi ut på sykkeljakt. Av og til kan det vere ei utfordring å finne bysyklar når du er ute i dei ytre bydelane, og det er vorte litt på dag. Desse erfaringane gjer dei seg i Oslo og. Men etter å ha besøkt tre stativ hadde vi til slutt tre syklar som verken var punkterte eller mangla bremser. Vi vende nasa nordover frå her vi bur, og sykla forbi den berømte gravplassen Père Lachaise. Der har vi vore før, så vi droppa den i dag. Vi fortsette vidare til Parc de Belleville, ein nydeleg og variert park som ligg i eit noko belasta strøk. Å finne ein kiosk som aksepterte kort der var uråd, vi måtte vandre eit stykke for å finne ein minibank. Men vi kjøpte med oss litt drikke og lunchsnacks, og …
Utanfor her eg bur står det ei flott, svart stokkrose som held på å blomstre av. Nedover stilken har den rikeleg med fine, modne frø som eg har samla med meg. Ja, eg veit at dei ikkje er heilt frøekte, men det kan vel vere verd å prøve? Eg tek med meg eit kaffefilter eller to med frø heim, vil du ha, så send meg ein mail på altgodtblogg ætt gmail dått com. Når eg kjem heim puttar eg i konvoluttar og sender land og strand rundt. Hiv deg på!
Denne dagen har vore roleg, sjølv om den starta med ein tur til Charles de Gaulle for min del, for å møte elleveåringen, som meiner ei veke i Paris får halde. Tilbake i byen sjekka vi ut om velib-syklar fungerer for elleveåringar, og konklusjonen er at det gjer dei. Så no syklar vi i karavane, meg først, så elleveåringen, så Advokaten som sikkerheitsvakt og fjortenåringen bakerst. Eg prøver å undertrykke refleksen min til å trakke på når lyset skiftar til gult, det skaper problem for resten av gjengen har eg lært. Etter ein sykkeltur ned til sentrum gjorde vi eit fåfengt forsøk på å kome inn på YSL-utstillinga i Petit Palais, billettane var utselde lenge før vi kom dit. Vi sjekka ut Grand Palais, og lunta over Pont Alexandre III for å finne ein plass å spise sein lunch/tidleg middag. Vi er litt ute av synk med parisarane, dei står tydelegvis tidlegare opp enn oss, et lunch klokka eitt og så ingenting før nærare klokka åtte. Men vi finn alltid nokon som vil servere oss …
Gatene i Paris sydar av liv, iallfall viss du finn dei rette gatene. Det handlar mykje om det, den eine gata er daud og stille, den neste sydar av liv. Utfordringa er at der det sydar av liv trivst ikkje alltid parisarane. Turistfeller, kallar mange det, desse gatene som berre har plakatbutikkar, isbarar og dyre klesbutikkar. Vi «gjorde» nokre av desse områda i går, vi gjekk gjennom St. Germain og så tok vi t-bana til Montmartre og Sacre Coeur. Men før vi kom til St. Germain passerte vi pont St. Louis, og der sto, svært passande, eit fransk-amerikansk jazzband som spelte gamle klassikarar. På den brua står det alltid musikarar og spelar, så ein spasertur over der kan eg anbefale. Ei av dei finaste gatene i St. Germain er Rue de Buci. Den går frå Place St. Michel, rett på andre sida av Seinen frå Notre Dame, og vestover til Rue de Four. Rue de Buci er full av fine restaurantar og koselege butikkar, men den er meir eller mindre forlatt av parisarane, iallfall i …
I dag gjorde vi Rue Faubourg de Honoré. Dette er ei av dei mest eksklusive handlegatene i Paris, og her finn du spesielt mange, spennande parfymebutikkar. Men aller først måtte vi innom Palais Royal, og gjere nokre heilt nødvendige innkjøp. Advokaten kjøpte med seg ei av dei meir eksotiske og treorienterte duftene, Ambre Sultan. Eg kjøpte med Tubereuse Criminelle, som skal sendast til Sunnmøre for å få ein heim der. I tillegg ga eg meg sjølv Bois et Sepia som ei lita, diskret gåve. Fjortenåringen forelska seg i Gris Clair, og den rause dama bak disken ga henne ein minipose med to prøver av den med på vegen. Vi vandra vidare til Rosine, der Advokaten fann ein ny favoritt, Pouissiére de Rose. Det er ei orientalsk roseduft, og den er heilt nydeleg. Eg har lova å overta ansvaret for den dersom Advokaten skulle kome fram til at den likevel ikkje passar henne. Etter Rosine var vi innom Marc Jacobs, og lukta på den nye eksklusive herredufta Bang. Den er tung på vetiver, og ingen av …
Dei første gongane eg var i Paris sverga eg til t-bana. Paris har eit fantastisk t-banesystem, godt utbygd og ikkje spesielt dyrt heller. I fjor sommar budde vi slik til at vi brukte ein del buss, og det fungerer også veldig godt, sjølv om det er uoversiktleg med så uendeleg mange busslinjer og stasjonar. Då oppdaga eg gleda ved å reise oppå bakken. T-bane er fint, men når ein skal prøve å få oversikta over ein by er det avgjerande at ein klarer å orientere seg i forhold til monument og kjende plassar, elva og himmelretningane. Eg såg Velib-syklane då og, men brukte ikkje tid på å finne ut av dei. I oktober i fjor gjorde eg det for første gong, og frå no av er det sykkel som gjeld. Å sykle i Paris er slett ikkje så vanskeleg. Dei fleste plassar deler syklar og buss felt, og det er fysisk avgrensa frå resten av trafikken med ein låg kant. Stopp tett inntil kanten mot fortauet når du skal lese kart, og unngå å stå …
At kvinner i raudt får danse er ei gamal sanning som står ved lag. I bryllupet eg nettopp var i kom to av mennene i raude bukser på fredagsfesten. Modig og flott, syns eg. No får vi det bekrefta: Menn i raude klede dreg damer. Det forklarer jo det heile. 😉
Monet sine vannliljemotiv er verdskjende, og vi tok ein tur i Tuileries for å sjå desse to vakre bassenga av kunst. Når du kjem inn i kunstverket går du først gjennom ei oval, kvit vestibyle som Monet designa for at ein lettare skulle kunne legge byens larm og ståk bak seg for å kunne nedsenke seg i naturen vannliljene representerte. Så kan du gå vidare den vegen du ynskjer, inn i dei to salane med vannliljemotiv. Vannliljebilda er bøygde i same form som romma, og kvart rom formar på ein måte eit basseng. Det kjennest som om du står midt i vatnet med vannliljer og tre som heng ned i vatnet rundt deg. Dette var også tanken til Monet, å bringe mennesket nærare naturen, som han meinte støyen og trafikken i byen hadde teke bort frå menneska. Han skulle ha vore her i dag. Orangeriet er eit museum der er overkomeleg å sjå med barn, eller folk som er skeptiske til kunstoverdosar. Louvre er enormt, ein får ikkje sett så mykje som ein vil sjå, …
Ehh….
Turen måtte gå til Mariage Fréres i dag. Dette er ein nydeleg liten tesalong som ligg i Rue Bourg-Tibourg i Marais-området, 4. arrondissement. Vi hadde to grunnar, te måtte kjøpast inn til dette kaffedrikkande huset ved Nation, og vi trengte brunch. Vi rakk nemleg ikkje butikkane i går kveld, og var dermed utan brød og anna som høyrer til ein frukost. Brunch på Mariage Fréres kjem i fleire utgåver, vi valde ein med litt saltmat i og. Fjortenåringen fekk filorullar med røykalaks, reker på spyd og matcha-krydra eggerøre, eg fekk te-parfymert kylling på aubergineskiver, med bønner og squash i vinaigrette. I tillegg kom dei sedvanlege sconesa, te-marmeladane og kake til slutt. Mmm! Det med te-marmelade må eg utforske nærare, det spørs om ikkje det blir årets julegåve. Etterpå tok vi bana oppover mot Champs Elyssées, det var ikkje bysyklar å oppdrive der vi var. Vi måtte innom den store Sephoraen, der sto dei i døra og hoia folk inn, med diskomusikk og vakter som var særs høge og mørke. Nokre nødvendige småting vart kjøpt inn, …
Ormonde Jayne er eit britisk parfymehus som presenterer eksklusive dufter av høg kvalitet. No har dei produsert eit sett med tolv ulike OJ-dufter i rause småprøver. Så viss du har lyst til å sniffe deg igjennom duftene deira har du sjansen no, for 42 pund, inkludert porto. Det er ikkje ein dårleg deal, samanlikna med å kjøpe prøver hos Luckyscent eller andre. Lenka finn du her.
Så er vi på plass, i vår fine leiligheit i 20. arrondissement. Vi bur like ved Nation t-banestasjon, for dei som er kjende her i byen, og den kjende kirkegården Père Lachaise ligg like opp i gata her. I går kveld enda vi på ein indisk restaurant rett nedanfor her vi bur. Det er tydeleg at det er ferie i Paris, faktisk er fleire av dei lokale restaurantane feriestengt. Men indarane tok imot oss med opne armar og ekstraservice. Norske blondiner får det som dei vil her, sjølv om dei berre er fjorten. Dei vi bur hos er tydelegvis ikkje tedrikkarar, eg fann berre ein type te, ein slags kanelte frå Hotell Crillon som ikkje hadde vore opna på lenge. Men det er jo strålande, då har eg verdens beste unnskylding for å sykle ned i Marais-området, og leite opp min favorittebutikk, Mariage Fréres og bunkre opp med deira Grand Earl Grey. Store koppar er det iallfall her, det gjer tedrikkinga mi lettare. Husveret er lyst og ope, heldigvis vestvendt, så vi slepp den intense …
Så er eg på veg igjen, i ettermiddag går flyet til Paris med fjortenåringen og meg ombord. Elleveåringen kjem etter på søndag, han ville ikkje vere så lenge i Paris som oss. I morgon er vi på nett igjen, skal du sjå. I mellomtida kan du kose deg med denne sangen som vakre Tora Augestad sang til brudeparet i kyrkja på laurdag. Høg lommetørklefaktor, kan eg fortelje. Kajsa-Stina Åkerström syng songen ho har skrive saman med Åsa Jinder.