dele nokre få detaljar frå snifferunden eg hadde i dag saman med ei som er minst like lidenskapeleg oppteken av parfyme som meg. Første besøk var på Gimle Parfymeri, som alltid ei blanda oppleving. Er det ikkje litt stressande med parfymeri der du som kunde alltid føler du er i vegen? Men dei har fantastiske greier, Creed, Penthalion, Acqua di Parma, Profumum og andre skattar. Så får ein heller halde ut kjensla av å trenge seg på.  Heaven scent er ei heilt anna oppleving. Alltid førsteklasses service, og flotte, spennande, nyskapande produkt. På vegen stakk vi innom Bogstadveien parfymeri, og damene der også veldig positive og vennlege. Dei syns det er gøy å diskutere parfyme, og sjølv om dei ikkje har det største utvalet så er det eit bra parfymeri. Vi avslutta butikkdelen av sniffinga på Stein og Straum, nærare bestemt Hermès. O lykke, dei har fått inn Vanille Galante! Ei heilt uventa erfaring, ikkje den klassiske vaniljedufta men tiltalande og elegant, som dei fleste av Hermès-duftene. Eg kjem nok tilbake med ein grundigare omtale …

Miller Harris er eit parfymehus som er grunnlagt av Lyn Harris, ein ung kvinneleg parfymør som har arbeidd i dei store parfymehusa i Paris før ho starta sitt eige parfymehus i London. Duftene hennar er annleis enn dei du vanlegvis finn i store parfymeri. Ho arbeider berre med naturlege råvarer, og tenker parfyme på ein annan måte enn dei som skal forsvare enorme marknadsføringsbudsjett.  Duftene frå Miller Harris er ofte unisex, altså gode både på kvinner og menn. Dei er komplekst komponerte, men likevel har kvar duft sin distinkte karakter. Når du luktar på ei Miller Harris-duft får du ikkje kjensla av at dette har eg lukta på før.  Eg hadde ein omfattande runde der eg verkeleg testa tolmodet til den vennlege dama på Heaven Scent i Jacob Aalls gate. (Ho besto prøva.) Dei som lukta godt på papir vart prøvd på huda, og Feuilles de Tabac kom ut som ein vinnar for meg.  Feuilles de Tabac er ei typisk vinterduft. Den byrjar med ei varm, kamferaktig duft, der edeltre og tobakk er ein del …

Det er alltid ein snakkis når parfymer går ut av produksjon, dei som misser si kjære signaturduft blir fortvila og bygger lager, dei som mislikte den frydar seg. Mange parfymer er tekne av kartet i det siste, til dømes Fendi Palazzo. Eg kan styre meg for den, så eg sørgar ikkje.  Ei anna linje som i følge informerte kjelder er på veg ut, er Bulgari si Omnia-linje, samt Black, Thé Rouge og Blu Notte. Dei to siste har eg aldri sett i Norge, men Bulgari Black dumpa eg borti på eit parfymeri i dag.  Bulgari Black er ei unisex-duft, og du ser det med ein gong du pakkar den opp. Den ser ut som eit traktorhjul på ein glasfelg. Dette med flaskene på unisex-parfymer er ei historie for seg sjølv. Dei må for all del ikkje sjå feminine ut. Rosa, lilla og kvitt er forbode. Det virkar som om produsentane er trygge på at damene kjøper kva som helst dersom dei likar det, det viktige er at ein for all del ikkje må gje mennene femi-kjensla. Sarah Jessica …

White linen er ein av dei klassiske duftene til Estée Lauder. Den kom i 1978, og er ein floral aldehydduft. Og aldehyd har vi no lært er lukta du kjenner av løysemiddel i eit billakkeringsverksted. For meg vart denne for skarp. Ei venninne av meg brukte den, og eg likte den veldig godt på henne, men på meg så slo nelliknoten (blomen, ikkje nellikspiker) for sterkt igjennom, og saman med aldehydane vart den nesten metallisk skarp.  Det kom ein flanker av White linen i 1996, White linen Breeze, som hadde lik flaske som White linen. Den har eg ikkje lukta på, og den er heller ikkje å få tak i i Norge, så vidt eg har klart å finne ut.  Pure white linen kom i 2006, som ein flanker av White linen. For meg har desse to duftene så og seie ingenting med kvarandre å gjere. Denne kunne like gjerne ha fått eit eige namn, så ulike er dei, etter mitt syn. Men eg forstår parallellen til kvitt, soltørka, nystrøke sengetøy med eit hint av …