…in Berlin! Iallfall har eg ei reservemamma og ein Berliner Bruder som det er alt for lenge sidan eg har sett. Ikkje har dei møtt Kjærleiken heller. Difor har vi kjøpt flybillettar ned dit i påska. Vi byttar husvere med ein familie som bur i Karl-Marx-Allée, men vi kjem nok også til å vere mykje i Rüdow, hos reservemammaen. Det skal bli fint å sjå dei alle igjen, og eg gler meg til å vise byen som eg ein gong følte som min til min kjære og til dei to ikkje fullt så små som før, som ikkje har vore der på seks år. Kvar går di påske?  

Korleis vi får nøklane varierer. Av og til møter vi ein nabo, nokre gongar møter vi dei vi skal bytte med her i Norge eller der vi kjem, og andre gongar ligg dei i ein konvolutt i ein ekspedisjon eller eit hittegodskontor på flyplassen, gjerne saman med bilnøklane, parkeringslappen som vi skal betale for og eit hyggeleg brev med instruksar om korleis vi skal køyre. Når vi kjem fram er det stilt, vi parkerer bilen og stig ut. Stort sett reiser vi «lett», vi har alltid tilgang til vaskemaskin, og sengetøy og handklede brukar vi av det som er i huset. Det gjer at vi reiser med små koffertar, eller klede til to i ein koffert. Når vi låser oss inn er det alltid spennande å sjå om vi kjenner oss att frå bilda på boligbytte.no. Vi går frå rom til rom, avtalar kven som skal sove kvar, sjekkar ut badet og kjøkkenet, og gjer oss kjent i huset. Skal vi ha gjestar i løpet av opphaldet planlegg vi kvar det er best at dei …

Romjula er tid for avslapping, ettertanke og frøbestilling blant dei hagegale. Men det er også beste tida for å sende og å motta boligbyttetilbod. Berre dei siste dagane har vi motteke tre tilbod frå Italia og eit frå Sveits. Det hus og husvære i vakre byar, pittoreske og sjarmerande. Det er tydeleg at det gode flytilbodet frå Nord-Italia, både Bergamo og Treviso, er med på å gjere Norge attraktivt for italienske boligbyttepartnerar. Håkken skal ein godblunke til, er spørsmålet vi må stille oss sjølve. Førebels har vi ikkje teke fast på noko, men det er ikkje lenge til vi må bestemme oss, iallfall seie nei til dei vi ikkje vil bytte med, slik at dei kan gå vidare i samtalar med andre. Vi byttar gjennom Homelink, som du kan besøke på http://www.boligbytte.no. Sjølv om du ikkje er medlem kan du gå inn og kikke for å sjå kva aktuelle bytteobjekt som finst der du vil reise. For den reiseglade er det reine godtebutikken å virre rundt på favorittdestinasjonane og sjå kva som byr seg. Erfaringane våre …

I dag reiser vi heim frå Paris. I kveld, for å vere heilt presis, vi landar ikkje på Gardermoen før i ellevetida. Mange var skeptiske når eg sa vi skulle vere over to veker i Paris. Du kjem til å kjede deg, var det nokre som sa. Det kjem til å bli stressande sa andre. Atter andre var kjempemisunnelege, enkelte av dei er like opptekne av parfyme som meg. Vi har storkost oss heile tida her nede. Vi traff eigentleg ganske godt, vi er ikkje leie, men klare for å dra heim. Fjortenåringen har fått ein boost i franskkunnskapane sine, ho har stor glede av å lese plakatar, lære faste uttrykk og sjå språket brukt i praksis. Vi kryssar fingrane for at det gjer hausten i tiande lettare. Eg har tøysesnakka masse fransk, i dag førte eg ein heil samtale med ei dame i ein butikk, men til slutt måtte eg legge inn årene, og innrømme at eg feika. Ho la i veg om ulike typar te, og eg datt av lasset i ein sving. …

På laurdag, før vi gjekk på paparazzirunde på Rue Cambon, var vi innom vår «lokale» loppemarknad her på austkanten av Paris. Vi gjekk rue Avron til endes, og der møter gata den store ringvegen rundt Paris, Le Pereferique. Det er ein motorveg med mange filer, men i det krysset er det ei stor rundkøyring med fotgjengarfelt slik at ein kjem over på andre sida utan å krysse motorvegen. Rett på utsida av motorvegen her er det ein stor loppemarknad som breier seg langs gatene som går parallelt med motorvegen. Paris er kjend for loppemarknadane sine, det mest kjende er vel Marché de Puce de St. Ouen som ligg på baksida av Sacre Coeur, på Montmartre. Metrostoppet er Porte de Clignancourt. Det ligg også eit stort eitt på Rue Ledru Rollin (rett ved Promenade Plantée), Marché aux puces d’Aligre. Det finst mange fleire og, det var dei eg kom på i farta. Nokre er oppe berre enkelte dagar, men St. Ouen er ope «alltid». Det er klart du kan gjere kupp på loppemarknader her i Paris, …

I torsdag dro vi ut til Versailles, noko som skulle vise seg å verte ein langdryg tur. Grunnen til det var at toglinja vi skulle ta hadde reparasjonsarbeid på gang (ja, her og…), og buss for bane gjorde ikkje susen. Frykteleg irriterande, hadde vi visst det på førehand hadde vi berre reist til ein stasjon lenger ut på linja. Men ein tenker ikkje på å sjekke slikt, det er vel eit teikn på at vi faktisk stolar på det parisiske metrosystemet. Men når vi først var komne på rett tog hadde vi det fint. Dette er eit rer-tog som går mellom Versailles og Orly, eit slikt i to etasjar. Vi fekk utsiktsplass oppe, og spiste lunchen vår på veg utover til Versailles. Pass på at du går på det toget som det står Versailles Rive Gauche på, det andre som gjer at du får ein mykje lengre spasertur i Versailles, står det Versailles Droite eller Versailles Chantiers. Som til Disneyland kjøpte vi tur-returbillett med ein gong, berre pass på å halde dei brukte og dei …

Når ein elleveåring med eit litt anstrengt forhold til Paris skal vere der i ei veke må ein planlegge aktivitetane nøye, og ikkje minst ta han med på råd. Min elleveåring sitt einaste ønske var at vi skulle dra til Disneyland. Disneyland i Paris er eigentleg to parkar, Disneyland Park og Walt Disney Studios Park. Eurodisney er det gamle namnet, som ikkje gjeld lenger. Den ordinære billetten gir tilgang til ein park i ein dag. Betalar du ti euro til får du tilgang til to parkar i to dagar. Om ein skal velge den eine, den andre eller begge avheng av kva ein er interessert i, og kva alder det er på dei som skal vere med. Walt Disney Studios er definitivt artigast for dei store. Der er fokus på filmkunst, på spesialeffektar, animasjonar og filmtriks. Og shopping, sjølvsagt. Disneyland Park er meir teikneserieorientert, med ei laaaang shoppinggate, masse kaféar med til dels elendig og konsekvent veldig dyr mat og aktivitetar som rettar seg mot dei mindre barna. Skilnaden i pris mellom ein og to …

Advokaten fauk ut døra tidleg i dag, på veg vidare. Eg var så trøytt at eg returnerte til senga, med den naturlege konsekvensen at heile dagen starta noko seint her i huset. Men når vi først var klare alle saman, dro vi ut på sykkeljakt. Av og til kan det vere ei utfordring å finne bysyklar når du er ute i dei ytre bydelane, og det er vorte litt på dag. Desse erfaringane gjer dei seg i Oslo og. Men etter å ha besøkt tre stativ hadde vi til slutt tre syklar som verken var punkterte eller mangla bremser. Vi vende nasa nordover frå her vi bur, og sykla forbi den berømte gravplassen Père Lachaise. Der har vi vore før, så vi droppa den i dag. Vi fortsette vidare til Parc de Belleville, ein nydeleg og variert park som ligg i eit noko belasta strøk. Å finne ein kiosk som aksepterte kort der var uråd, vi måtte vandre eit stykke for å finne ein minibank. Men vi kjøpte med oss litt drikke og lunchsnacks, og …

Dei første gongane eg var i Paris sverga eg til t-bana. Paris har eit fantastisk t-banesystem, godt utbygd og ikkje spesielt dyrt heller. I fjor sommar budde vi slik til at vi brukte ein del buss, og det fungerer også veldig godt, sjølv om det er uoversiktleg med så uendeleg mange busslinjer og stasjonar. Då oppdaga eg gleda ved å reise oppå bakken. T-bane er fint, men når ein skal prøve å få oversikta over ein by er det avgjerande at ein klarer å orientere seg i forhold til monument og kjende plassar, elva og himmelretningane. Eg såg Velib-syklane då og, men brukte ikkje tid på å finne ut av dei. I oktober i fjor gjorde eg det for første gong, og frå no av er det sykkel som gjeld. Å sykle i Paris er slett ikkje så vanskeleg. Dei fleste plassar deler syklar og buss felt, og det er fysisk avgrensa frå resten av trafikken med ein låg kant. Stopp tett inntil kanten mot fortauet når du skal lese kart, og unngå å stå …

Så er vi på plass, i vår fine leiligheit i 20. arrondissement. Vi bur like ved Nation t-banestasjon, for dei som er kjende her i byen, og den kjende kirkegården Père Lachaise ligg like opp i gata her. I går kveld enda vi på ein indisk restaurant rett nedanfor her vi bur. Det er tydeleg at det er ferie i Paris, faktisk er fleire av dei lokale restaurantane feriestengt. Men indarane tok imot oss med opne armar og ekstraservice. Norske blondiner får det som dei vil her, sjølv om dei berre er fjorten. Dei vi bur hos er tydelegvis ikkje tedrikkarar, eg fann berre ein type te, ein slags kanelte frå Hotell Crillon som ikkje hadde vore opna på lenge. Men det er jo strålande, då har eg verdens beste unnskylding for å sykle ned i Marais-området, og leite opp min favorittebutikk, Mariage Fréres og bunkre opp med deira Grand Earl Grey. Store koppar er det iallfall her, det gjer tedrikkinga mi lettare. Husveret er lyst og ope, heldigvis vestvendt, så vi slepp den intense …

Den bur på Mjelle. God helg!

Kjerringøy var målet her om dagen, og det var ei blanda oppleving. På handelsstedet, som har vore levande kulisse for ei lang rekke filmar, ikkje minst Dina og Landstrykere, møtte vi ein gjeng glade amatørar, som ikkje klarte å gi oss rett informasjon og som ikkje gjorde anna enn å steike vafler som dei åt sjølve. Kokken hadde fri. På Markens Grøde derimot, vart vi møtt av brennande engasjerte matmenneske, som bakte fantastiske brød, serverte heimeysta ost og ein deilig gulasj med oksekjøt og frisk salat. Strålande. Viss du planlegg ein tur til Kjerringøy så må du skaffe deg Kjerringøykortet. Det kjøper du når du kjøper adgang til Handelsstedet, og gir deg gratis inngang til Zahl-låven, 20% rabatt på lunchen på Markens Grøde og masse meir. Les ferjeruta nøye, den går av og til. Parkeringa er ved kirka, og resten av opphaldet der kan føregå til fots. Ha ein fin tur om du drar!

Når du les dette har hurtigruta MS Nordstjernen akkurat lagt frå kai i Bodø, og vi er på veg vidare nordover. Nordstjernen er søsterskipet til MS Lofoten, som eg vart fødd ombord i ein gong på sekstitalet. Fine båtar. I morgon går vi i land på Finnsnes, og blir møtt på kaia der av entusiastiske familiemedlemmar som har venta og venta med lefser og vafler klar. No skin sola, og livet er verd å leve. Vi vonar det blir ein fin tur, med nye tyske turistvennar og god mat.